هله له جوک و آهنگ و سینما و...

آغاز نظرسنجی بهترین بازیگر زن 84-پیردوست-بهترین بازیگر برره به انتخاب شما و....

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1384ساعت 18:42 توسط رضا |

اعلام کاندیدای نظرسنجی

سلام

توجه

اسامی و گروه بندی ها و نتایج نهایی کاندیدای نظرسنجی بهترین بازیگر سال۱۳۸۴:

اسامی نفر اول گروه و کاندیای اصلی

گروه 1: فلامک جنیدی
نگین صدق گویا
فلامک جنیدی
افسون افشاز
زهرا سعیدی
لیلا برخورداری
نیکو خردمند

گروه2: مریم امیرجلالی
مریم امیرجلالی
شقایق دهقان
خاطره حاتمی
پرستو گلستانی
مرجان محتشم
شیوا بلوریان

گروه3: سحر زکریا
آرام جعفری
سیما تیرانداز
شراره رخام
سحر زکریا
زهره فکورصبور
سیما هاشمی نژاد

گروه4: مریم کاویانی
فلورا سام
مریم کاویانی
لاله صبوری
مریم سعادت
مهین شهابی
عاطفه رضوی

گروه5: بهنوش طباطبایی
بهاره افشار
رزیتا غفاری
بهنوش طباطبایی
یکتا ناصر
بیتا فرهی
هما خاکپاش

گروه 6: زهرا امیرابراهیمی و روشنک عجمیان
روشنک عجمیان
شهربانو موسوی
زری امیرابراهیمی
فلور نظری
مهتاب نصیرپور
زهره صفوی
لادن طباطبایی

گروه7: بهنوش بختیاری
ثریا قاسمی
کتایون ریاحی
بهنوش بختیاری
پرستو صالحی
سارا خوئینی ها
شیرین بینا

گروه8: زیبا بروفه
زیبا بروفه
فاطمه هاشمی
لیدا فتح الهی
سروین رفیعیان
مونا فرجاد
مینا لاکانی

گروه 9: گوهر خیراندیش
گوهر خیراندیش
نسرین مقانلو
فریده سپاه منصور
لادن مستوفی
آزیتا لاچینی
نگار فروزنده

گروه10: ملیکا زارعی
شهره سلطانی
ملیکا زارعی
کمند امیرسلیمانی
رویا تیموریان
اکرم محمدی
سمیرا سیاح

انشاالله فردا وبلاگ آپدیت و نظرسنجی آغاز می شود!!!!!!!!

+ نوشته شده در یکشنبه بیست و سوم بهمن 1384ساعت 16:18 توسط رضا |

یا حسین و یا ابالفضل

به نام خداوند جان آفرین حکیم سخن بر زبان آفرین

سلام

نظر يادتون نره!!!!!!

يا حضرت رقيه(س)
دل پریشانم که از بابم نمی آید صدا
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
دل پریشانم که از بابم نمی آید صدا
دل پریشانم که از بابم نمی آید صدا
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
من نمی خواهم جدا گردم ز دشت کربلا
من نمی خواهم جدا گردم ز دشت کربلا
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه میسوزد دلم بابم چرا نامد ز جنگ
عمه میسوزد دلم بابم چرا نامد ز جنگ
گر بیاید میکنم
گر بیاید میرمد اندر بغل من سنگ سنگ
گر بیاید میرمد اندر بغل من سنگ سنگ
شوق و رونق غیر از این بابم چرا سرده ز رنگ
شوق و رونق غیر از این بابم چرا سرده ز رنگ
ذکر لا حول ولا الله از خونه میاید چرا
ذکر لا حول ولا الله از خونه میاید چرا
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست

گر نموده تشنگی قلب مرا عمه کباب
من نمیخواهم در این دشت بلا یک قطره آب
جای آب و جای نان عمه به من فرما جواب
جای آب و جای نان عمه به من فرما جواب
ده به من یک پاسخی عمه تو از بهر خدا
ده به من یک پاسخی عمه تو از بهر خدا
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست

عمه دیدار پدر آب حیاتم میدهد
عمه دیدار پدر آب حیاتم میدهد
چهرهء نورانی اش از غم نجاتم میدهد
چهرهء نورانی اش از غم نجاتم میدهد
جای عمویم پدر آب فراتم میدهد
گر بیاید میکند سیرآب طفلان فرات
حسین

شیهه اسب پدر ای عمه میاید به گوش
شوق دیدار پدر برد از سر من عقل و هوش
این صدا می افکند در خیمه ها جوش و خروش
تامد از میدان صدا از ساقه خیرالنساء
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
بر زمینی ذوالجناح بر عصر اینسان میزنی
پای خود را بر زمین نالان و گریان میزنی
با غمت زخمی فزون بر قلب طفلان میزنی
در حرم از شیهه ات چه محشر کبرا به پاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
ذوالجناح برگو چرا سینت چنین شد واژگون
گو چرا ای با وفا جان تو گشته پر ز خون
چون کنم باور که از تو باب من گشته نگون
گو که اینک ذوالجناح باب من افتاده کجا
حسین

ذوالجناح ای مهربان اسب وفادار پدر
گو شنیدی در دم آخر تو گفتار پدر
بوسه باران میکنم یاد پدر یاد تو را
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
ای خدا بابا چرا بر خاکها افتاده است
ای خدا بابا چرا بر خاکها افتاده است
کی به حلقش از جفا شمشیر کین بنهاده است
کی به حلقش از جفا شمشیر کین بنهاده است
آب آیا در دم آخر ورا کف داده است
آب آیا در دم
آب آیا در دم آخر ورا کف داده است
یا که شد
یا که شد کشته لب عطشان ز جور اشقیاء
یا که شد کشته لب عطشان ز جور اشقیاء
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
عمه بابایم کجاست
حسین غریب

کویتی پور

انتخاب کاندیدای نظرسنجی بهترین بازیگر زن سال ۱۳۸۴ صدا و سیمای جمهوری اسلامی ایران

در زیر بازیگران زنی که در طول سال ۱۳۸۴ فیلمی از آنها پخش شده طبق قرعه کشی گروه بندی شده اند. به انتخاب شما از هر گروه نفرات اول به مرحله ی پایانی صوعود می کنند و کاندیدای نظرسنجی اصلی می شوند که بعد از محرم شروع می شود.

شما هر کدام از بازیگرانی را که می خواهید می توانید از طرق زیر بگویید:

۱-گذاشتن پیام در قسمت نظرات

۲-به آیدی هایه زیر بگویید:

Yavar_toghrol4

javuni_zenduni

3-به ایمیل زیر ایمیل بزنید:

Javuni_zenduni@yahoo.com

اسامی و گروه بندی ها:

گروه 1:
نگین صدق گویا
فلامک جنیدی
افسون افشاز
زهرا سعیدی
لیلا برخورداری
نیکو خردمند

گروه2:
مریم امیرجلالی
شقایق دهقان
خاطره حاتمی
پرستو گلستانی
مرجان محتشم
شیوا بلوریان

گروه3:
آرام جعفری
سیما تیرانداز
شراره رخام
سحر زکریا
زهره فکورصبور
سیما هاشمی نژاد

گروه4:
فلورا سام
مریم کاویانی
لاله صبوری
مریم سعادت
مهین شهابی
عاطفه رضوی

گروه5:
بهاره افشار
رزیتا غفاری
بهنوش طباطبایی
یکتا ناصر
بیتا فرهی
هما خاکپاش

گروه 6:
روشنک عجمیان
شهربانو موسوی
زری امیرابراهیمی
فلور نظری
مهتاب نصیرپور
زهره صفوی
لادن طباطبایی

گروه7:
ثریا قاسمی
کتایون ریاحی
بهنوش بختیاری
پرستو صالحی
سارا خوئینی ها
شیرین بینا

گروه8:
زیبا بروفه
فاطمه هاشمی
لیدا فتح الهی
سروین رفیعیان
مونا فرجاد
مینا لاکانی

گروه 9:
گوهر خیراندیش
نسرین مقانلو
فریده سپاه منصور
لادن مستوفی
آزیتا لاچینی
نگار فروزنده

گروه10:
شهره سلطانی
ملیکا زارعی
کمند امیرسلیمانی
رویا تیموریان
اکرم محمدی
سمیرا سیاح

توهین به پیامبر مکرم اسلام (ص) در روزنامه های غربی

در کشور های عربی کالاهای دانمارکی و نروژی تحریم شده است.

این وبلاگ نیز این حرکت زشت روزنامه های غربی را محکوم می کند

حضرت ابالفضل العباس (ع):

خاندان حضرت عباس (ع):

در چهارم شعبان سال 26 هجري قمري، حضرت عباس (ع) پايه عرصه گيتي نهاد. مادر گراميش فاطمه، دخت حزام بن خالد بن ربيعه بن عامر كلبي و كنيه اش (ام البنين) بود. چند سال پس از شهادت حضرت فاطمه (س) بود، كه اميرالمومنين از برادرش عقيل، كه به اصل و نسب قبايل آگاه بود، درخواست كرد زني را از دودماني شجاع براي او خواستگاري كند و عقيل، فاطمه كلابيه (ام البنين) را براي آن حضرت خواستگاري كرد و ازدواج صورت گرفت. اميرالمومنين (ع) از اين بانوي گرامي، صاحب چهار پسر به نامهاي عباس، عثمان، جعفر و عبدالله شد. عباس (ع) ازبرادران ديگرش بزرگتر بود و هر چهار برادر به امام خويش، حسين (ع) وفادار بودند و در روز عاشورا در راه آن امام جان خود را نثار كردند. ارادت قلبي ام البنين (س) به خاندان پيامبر (ص) آنقدر بود كه امام حسين (ع) را از فرزندان خود بيشتر دوست مي داشت؛ بطوري كه وقتي به اين بانوي گرامي خبر شهادت چهار فرزندش را دادند فرمود: مرا از حال حسين (ع) باخبر سازيد و چون خبر شهادت امام حسين (ع) به او داده شد، فرمود رگهاي قلبم گسسته شد، اولادم و هر چه زير اين آسمان كبود است، فداي امام حسين (ع).

مقام علمي حضرت عباس (ع):

حضرت عباس (ع) در خانه اي زاده شد كه جايگاه دانش و حكمت بود. آن جناب از محضر اميرمومنان (ع) و امام حسن (ع) و امام حسين (ع) كسب فيض كردند و از مقام والاي علمي برخوردار شدند. لذا از خاندان عصمت (ع) در مورد حضرت عباس (ع) نقل شده است كه فرموده اند: زق العلم زقا، يعني همان طور كه پرنده به جوجه خود مستقيماً غذا مي دهد، اهل بيت (ع) نيز مستقيماً به آن حضرت علوم و اسرار را آموختند. علامه محقق، شيخ عبدالله ممقاني، در كتاب نفيس تنقيح المقال، در مورد مقام علمي و معنوي ايشان گفته است: آن جناب از فرزندان فقيه و دانشمندان ائمه (ع) و شخصيتي عادل، مورد اعتماد، با تقوا و پاك بود.

مقام حضرت عباس (ع) نزد ائمه (ع):

اگر بخواهيم مقام و منزلت حضرت عباس (ع) را از ديدگاه امامان معصوم (ع) دريابيم، كافي است به سخنان آن بزرگوار درباره حضرت عباس (ع) توجه كنيم. در شب عاشورا، وقتي دشمن در مقابل كاروان امام حسين (ع) حاضر شد و در راس آنها عمربن سعد شروع به داد و فرياد كرد، امام حسين (ع) به حضرت عباس (ع) فرمود:‌ برادر جان، جانم به فدايت، سوار مركب شو و نزد اين قوم برو و از ايشان سوال كن كه به چه منظور آمده اند و چه مي خواهند. در اين ماجرا دو نكته مهم وجود دارد يكي آنكه امام به حضرت عباس مي فرمايد: من فدايت شوم. اين عبارت دلالت بر عظمت شخصيت عباس (ع) دارد، زيرا امام معصوم العياذ بالله سخني بي مورد و گزاف نمي گويد و نكته دوم آنكه، حضرت به عنوان نماينده خود عباس (ع) را به اردوي دشمن مي فرستد. روز عاشورا هنگامي كه حضرت عباس (ع) از اسب بر روي زمين افتاد، امام حسين (ع) فرمودند:‌(الان انكسر ظهري و قلت حياتي) يعني (اكنون پشتم شكست و چاره ام كم شد). اين جمله بيانگر اهميت حضرت عباس (ع) ونقش او در پشتيباني از امام حسين (ع) است. امام زمان (عج)، در قسمتي از زيارتنامه اي كه براي شهداي كربلا ايراد كردند، حضرت عباس (ع) را چنين مورد خطاب قرار مي دهند: السلام علي ابي الفضل العباس بن اميرالمومنين المواسي اخاه بنفسه، الاخذ لغده من امسه، الفادي له،‌الوافي الساعي اليه بمائه، المقطوعه يداه لعن الله قاتله يزيد بن الرقاد الجهني و حكيم بن طفيل الطائي.

امام زين العابدين (ع) به عبيدالله بن عباس بن علي بن ابي طالب (ع) نظر افكند و اشكش جاري شد. سپس فرمود:‌ هيچ روزي بر رسول خدا (ع) سخت تر ازروز جنگ احد نبود، زيرا در آن روز عموي پيامبر، شير خدا و رسولش حمزه بن عبدالمطلب كشته شد و بعد از آن روز بر پيامبر هيچ روزي سخت از روز جنگ موته نبود، زيرا در آن روز پسر عموي پيامبر جعفر بن ابي طالب كشته شد سپس امام زين العابدين (ع) فرمود: هيچ روزي همچون روز مصيبت حضرت امام حسين (ع) نيست كه سي هزار تن در مقابل امام حسين (ع) ايستادند و مي پنداشتند، كه از امت اسلام هستند و هر يك از آنها مي خواستند از طريق ريختن خون امام حسين (ع) به نزد پروردگار مي انداخت و ايشان را موعظه مي فرمود و كار را تا آنجا كشاندند كه آن حضرت را از روي ظلم و جور و دشمني به شهادت رساندند. آنگاه امام زين العابدين (ع) فرمود:‌ خداوند حضرت عباس (ع) را رحمت كند كه به حق ايثار كرد و امتحان شد و جان خود را فداي برادرش كرد تا آنكه دو دستش قطع شد. لذا خداوند عزوجل در عوض،‌ دو بال به او عطا كرد تا همراه ملائكه در بهشت پرواز كند، همان طور كه به جعفر بن ابي طالب (ع) هم دو بال عطا فرمود و به تحقيق، حضرت عباس (ع) نزد پروردگار مقام و منزلتي دارد كه روز قيامت همه شهدا به آن مقام و منزلت غبطه مي خورند.

ايثار و جانبازي، راز و رمز تعالي حضرت عباس (ع):

با توجه به رواياتي كه در شان حضرت عباس (ع) از ائمه عليهم السلام رسيده و در آن به ايثار و فداكاري در راه امام خويش تصريح شده است، به روشني، فضيلت و مقام آن بزرگوار آشكار مي شود. حضرت عباس (ع) فرزند كسي است كه آيه (و من الناس يشري نفسه ابتغاء مرضات الله, بقره-207) در شانس نازل شد و از سلاله دودماني است كه اسوه ايثار و از خودگذشتگي بودند و سوره هل اتي، در شان ايثار ايشان نازل شده است.

فداكاري، ايثار و جانبازي در اسلام و مكتب اهل بيت عليهم السلام از جايگاه ويژه اي برخوردار است؛ به طوري كه اميرمومنان در جايي ايثار را برترين فضيلت اخلاقي مي داند.

در جايي ديگر، علي (ع) ايثار را بالاترين عبادت معرفي مي نمايد و در روايتي ديگر غايت و هدف تمام مكارم اخلاقي را ايثار و از خودگذشتگي مي داند.

علي (ع) در قسمتي از نامه خود به حارث همداني مي فرمايد: بدان كه برترين مومنان كسي است كه در گذشتن از جان و خانواده و مال خويش از ديگر مومنان برتر باشد.

حال در اينجا اين سوال مطرح مي شود كه، مگر ساير شهيدان از جان خود نگذشتند، پس چه چيزي حضرت عباس را از ساير شهيدان متمايز مي سازد؟

جواب اين است كه معرفت حضرت عباس (ع) از همه شهيدان والاتر و اطاعتش از امام خويش، كاملتر بود. بر اساس ديدگاه اسلام و مكتب اهل بيت (ع) آنچه اعمال نيك را از يكديگر متمايز مي سازد و ارزش اعمال را متفاوت مي كند، همان معرفت و بينش و نيت شخص است و كلام پيامبر اسلام (ص) كه فرمود:

(ضربه علي يوم الخندق افضل من عباده الثقلين) شايد ناظر به اين معنا باشد.

در ضمن رواياتي كه در مورد ثواب و عقاب عمل به صورتهاي گوناگون و متفاوت نقل شده، به اين دليل است كه ثواب يا عذاب يك عمل معين، با توجه به معرفت و نيت عامل آن متفاوت مي شود. به عنوان مثال، ثواب زيارت امام رضا (ع) در روايتهاي معتبر به صور متفاوت نقل شده است و در بعضي روايات تصريح شده كه اين تفاوت ثواب، به دليل تفاوت در معرفت اشخاص است. آري حضرت عباس (ع) با كمال معرفت در راه دين و امام خويش جانبازي نمود و مراحل كمال و تعالي را طي كرد.

روایت است:
اولين روزي كه امام حسين (ع) روزه گرفتند همه اهل بيت در كنار سفره جمع شدند :
پيامبر اكرم (ص) رو به امام حسين فرمودند: حسين جان عزيزم روزه ات را باز كن .
امام حسين فرمودند : جايزه من چه خواهد بود؟
پيامبر فرمودند : نصف محبتم را به كساني كه تو را دوست دارند مي بخشم .
حضرت علي (ع) فرمودند : پسرم حسين جان بفرما.
باز امام فرمودند : جايزه من چه خواهد بود ؟
حضرت علي فرمودند :نصف عبادتهايم براي كساني كه عاشق تو هستند.
حضرت فاطمه (س) فرمودند :عزيز دلم افطار كن.
امام حسين پرسيدند : جايزه شما به من چيست؟
حضرت فرمودند: نصف عبادتهايم را به كساني ميبخشم كه بر تو گريه مي كنند.
امام حسن (ع) فرمودند : برادر جان روزه ات را باز كن.
و امام همان سوال را پرسيدند.
حضرت پاسخ داد ند :من تا همه گنهكاران را بر تو نبخشم به بهشت نخواهم رفت.
و در همين حال جبرئيل بر پيامبر نازل شد فرمود خدا ميفرمايد :
من از شماها مهربانتر هستيم و آنقدر آن كساني را كه عاشق تو هستند را به بهشت ميبرم تا تو راضي شوي

سخنان حسین ابن علی(ع) در غروب تاسوعا با یاران خود

حسين بن علي(عليهما السلام ) نزديک غروب تاسوعا پس از آن که از طرف دشمن مهلت داده شد( يا پس از نماز مغرب) در ميان افراد بني هاشم و ياران خويش قرار گرفت و اين خطابه را ايراد نمود:

" خدا را به بهترين وجه ستايش کرده و در شدايد و آسايش و رنج و رفاه در مقابل نعمت هايش سپاسگزارم. خدايا! تو را مي ستايم که بر ما خاندان، با نبوت، کرامت بخشيدي و قرآن را به ما آموختي و با دين و آيين آشنايمان ساختي و به ما گوش( حق شنو) و چشم( حق بين) و قلب( روشن) عطا فرمودي و از گروه مشرک و خدانشناس نگرداندي.

اما بعد، من اصحاب و ياراني بهتر از ياران خود نديدم و اهل بيت و خانداني باوفاتر و صديق تر از اهل بيت خود سراغ ندارم. خداوند به همه شما جزاي خير دهد".

آن گاه فرمود:" جدم رسول خدا(ص) خبر داده بود که من به عراق فراخوانده مي شوم و در محلي به نام عمورا و کربلا فرود آمده و در همان جا به شهادت مي رسم و اکنون وقت اين شهادت رسيده است. به اعتقاد من همين فردا، دشمن جنگ خود را با ما آغاز خواهد نمود و حالا شما آزاد هستيد و من بيعت خود را از شما برداشتم و به همه شما اجازه مي دهم که از اين سياهي شب استفاده کرده و هر يک از شما دست يکي از افراد خانواده مرا بگيرد و به سوي آبادي و شهر خويش حرکت کند و جان خود را از مرگ نجات بخشد؛ زيرا اين مردم فقط در تعقيب من هستند و اگر بر من دست يابند با ديگران کاري نخواهند داشت، خدا به همه شما جزاي خير و پاداش نيک عنايت کند!"

سخنان حسين بن علي (ع) در شب عاشورا

آخرين آزمايش

حسين بن علي(عليهما السلام ) که در طول راه از مدينه تا کربلا و در موارد مختلف، شهادت خويش را اعلام نموده و به يارانش اجازه مرخصي داده و بيعت را از آنان برداشته بود، درشب عاشورا و براي آخرين بار نيزاين موضوع را با صراحت مطرح نمود که " قد قرب الموعد؛ يعني هنگام شهادت فرا رسيده است" و من بيعت خود را از شما برداشتم، از تاريکي شب استفاده کنيد و راه شهر و ديار خويش را پيش بگيريد.

اين پيشنهاد در واقع آخرين آزمايش بود از سوي آن حضرت و نتيجه اين آزمايش، عکس العمل ياران آن بزرگوار بود که هر يک با بيان خاص، وفاداري خود را به آن حضرت و استقامت و پايداري خويش را تا آخرين قطره خون اعلام داشتند و بدين گونه از اين آزمايش روسفيد و سرفراز بيرون آمدند.

حال پاسخ چند تن از اين ياران باوفا و اهل بيت صديق و باصفا:

1- اولين کسي که پس از سخنراني امام(ع) لب به سخن گشود برادرش عباس بن علي(ع) بود. او چنين گفت:" لا أرنا الله ذلک أبدا؛ خدا چنين روزي را نياورد که ما تو را بگذاريم و به سوي شهر خود برگرديم."

2- آن گاه ساير افراد بني هاشم در تعقيب گفتار حضرت ابوالفضل و در همين زمينه سخناني گفتند که امام نگاهي به فرزندان عقيل کرد و چنين گفت:" حسبکم من القتل بمسلم اذهبوا قد أذنت لکم؛ کشته شدن مسلم براي شما بس است، من به شما اجازه دادم برويد."

آنان در پاسخ امام چنين گفتند: در اين صورت اگر از ما سؤال شود که چرا دست از مولا و پيشواي خود برداشتيد چه بگوييم؟ نه، به خدا سوگند! هيچ گاه چنين کاري را انجام نخواهيم داد؛ بلکه ثروت و جان و فرزندانمان را فداي راه تو مي کنيم و تا آخرين مرحله در رکاب تو مي جنگيم.

3- يکي ديگر از اين سخنگويان، مسلم بن عوسجه بود که چنين گفت: ما چگونه دست از ياري تو برداريم؟ در اين صورت در پيشگاه خدا چه عذري خواهيم داشت؟ به خدا سوگند! من از تو جدا نمي شوم تا با نيزه خود سينه دشمنان تو را بشکافم و تا شمشير در اختيار من است با آنان بجنگم و اگر هيچ سلاحي نداشتم با سنگ و کلوخ به جنگشان مي روم تا جان به جان آفرين تسليم کنم.

4- يکي ديگر از ياران آن حضرت سعد بن عبدالله بود که چنين گفت: به خدا سوگند! ما دست از ياري تو برنمي داريم تا در پيشگاه خدا ثابت کنيم که حق پيامبر را درباره تو مراعات نموديم. به خدا سوگند! اگر بدانم که هفتاد مرتبه کشته مي شوم و بدنم را آتش زده و خاکسترم را زنده مي کنند، باز هم هرگز دست از ياري تو برنمي دارم و پس از هر بار زنده شدن به ياري ات مي شتابم؛ در صورتي که مي دانم اين مرگ يک بار بيش نيست و پس از آن نعمت بي پايان خداست.

5- زهيربن قين چنين گفت: يابن رسول الله! به خدا سوگند! دوست داشتم که در راه حمايت تو هزار بار کشته، باز زنده و دوباره کشته شوم و باز آرزو داشتم که با کشته شدن من، تو يا يکي از اين جوانان بني هاشم از مرگ نجات يابيد.

6- درهمين ساعت ها بود که خبر اسارت فرزند محمد بن بشيرحضرمي( يکي از ياران آن حضرت) به وي رسيد. امام به او فرمود: تو آزادي، برو و در آزادي فرزندت تلاش بکن

محمد بن بشير گفت: به خدا سوگند! من هرگز دست از تو برنمي دارم! و اين جمله را نيز اضافه نمود: درندگان بيابان ها مرا قطعه قطعه کنند و طعمه خويش قرار دهند اگر دست از تو بردارم.

امام چند قطعه لباس قيمتي به او داد تا در اختيار کساني که مي توانند در آزادي فرزندش تلاش کنند قرار دهد.

آن گاه که حسين بن علي(عليهما السلام) اين عکس العمل را از افراد بني هاشم و صحابه و يارانش ديد و آن کلمات و جملاتي که دليل بر آگاهي و احساس مسؤوليت و وفاداري آنان به مقام امامت بود، شنيد در ضمن دعا براي آنان" جزاکم الله خيرا؛ خدا به همه شما پاداش نيک عنايت کند" قاطعانه و صريح فرمود: إني غداً أقتل و کلکم تقتلون...؛ من فردا کشته خواهم شد و همه شما، و حتي قاسم و عبدالله شيرخوار، نيز با من کشته خواهند شد."

همه ياران آن حضرت با شنيدن اين بيان يک صدا چنين گفتند: ما نيز از خداي بزرگ سپاسگزاريم که با ياري تو به ما کرامت و با کشته شدن در رکاب تو به ما عزت و شرافت بخشيد. اي فرزند پيامبر! آيا ما نبايد خشنود باشيم از اين که در بهشت با تو هستيم؟

طبق نقل خرائج راوندي امام پرده را از جلو چشم آنان کنار زد و يکايک آنان محل خود و نعمت هايي که در بهشت برايشان مهيا شده است مشاهده نمودند.

منبع : کتاب سخنان حسين بن علي عليهما السلام ، از مدينه تا کربلا ، محمد صادق نجمي ، ص 198.

ایام محرم

شیعیان در بزرگداشت شهدای کربلا، هر روز از دهه اول ماه محرم را مختص به یکی از بزرگان این نهضت جاویدان می دانند.

روز اول محرم : مسلم ابن عقيل عليه السلام

روز دوم محرم : ورود کاروان به کربلا ( وروديه )

روز سوم محرم : حضرت رقيه عليها السلام

روز چهارم محرم : حضرت حر و اصحاب عليهم السلام - طفلان زينب عليهما السلام

روز پنجم محرم : اصحاب و عبدالله ابن الحسن عليهم السلام

روز ششم محرم : حضرت قاسم ابن الحسن عليه السلام

روز هفتم محرم : روضه عطش و علي اصغر عليه السلام

روز هشتم محرم : حضرت علي اکبر عليه السلام

روز نهم محرم : روز تاسوعا - حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام

روز دهم محرم : روز عاشورا - حضرت ابا عبدالله الحسين عليه السلام - حضرت زينب عليها السلام و شام غريبان

روز يازدهم محرم : حرکت کاروان از کربلا

روز دوازدهم محرم : ورود کاروان به کوفه

امام حسين (ع) و ياران او

امام حسين (ع) در سوم شعبان سال چهارم هجري در مدينه به دنيا آمد. رسول خدا (ع) نام اين فرزند زهرا (س) را حسين نهاد وي مورد علاقه شديد پيامبر خدا(ص) بود و آن حضرت دربارة او فرمود: «حسين مني و انا من حسين....» و در آغوش پيامبر بزرگ شد. هنگام رحلت رسول خدا، شش ساله بود در دوران پدرش علي بن ابي طالب (ع) نيز از موقعيت والايي برخوردار بود، علم، بخشش، بزرگواري، فصاحت، شجاعت، تواضع، دستگيري از بينوايان، عفو و حلم و .... از صفات برجسته اين حجت الهي بود. در دوران خلافت پدرش در كنار آن حضرت بود و در سه جنگ «جمل»، «صفين» و «نهروان» شركت داشت.پس از شهادت پدرش كه امامت به حسن بن علي (ع) رسيد همچون سربازي مطيع رهبر و مولاي خويش و همراه برادر بود پس از انعقاد پيمان صلح (صلح امام حسن (ع) با معاويه حاكم شام) با برادرش و بقيه اهل بيت (ع) از كوفه به مدينه آمدند. با شهادت امام مجتبي (ع) در سال 49 يا 50 هجري (كه به دست همسرش جعده، دختر اشعث بن قيس الكندي مسموم شد و پس از چهل روز به شهادت رسيد. معاويه با توطئه به ازدواج درآوردن يزيد با جعده اين كار را تدارك ديد). بار امامت به دوش سيدالشهدا قرار گرفت. در آن دوران ده ساله كه معاويه بر حكومت مسلط بود، امام حسين (ع) همواره يكي از معترضين سرسخت نسبت به سياستهاي معاويه و دستگيريها و قتلهاي او بود و نامه هاي متعددي در انتقاد از رويه معاويه در كشتن حجربن عدي و يارانش و عمروبن حمق خزاعي كه از وفاداران به علي (ع) بودند و اعمال ناپسند ديگر او نوشت. در عين حال حسين بن علي (ع) يكي از محورهاي وحدت شيعه و از چهره هاي برجسته و شاخصي بود كه مورد توجه قرار داشت و همواره سلطه اموي (حكومتي كه از سال 41 هجري با معاويه اولين خليفه اموي شروع مي شود و تا سال 132 هجري ادامه مي يابد) از نفوذ شخصيت او بيم داشت با مرگ معاويه در سال 60 هجري يزيد به والي مدينه نوشت كه از امام حسين (ع) به نفع او بيعت بگيرد اما سيدالشهداء كه فساد يزيد و بي لياقتي او را مي دانست، از بيعت امتناع كرد و براي نجات اسلام از بليه سلطه يزيد كه به زوال و محو دين مي انجاميد، راه مبارزه را پيش گرفت از مدينه به مكه هجرت كرد و در پي نامه نگاريهاي كوفيان و شيعيان عراق با آن حضرت و دعوت براي آمدن به كوفه آن امام ابتدا مسلم بن عقيل را فرستاد و نامه هايي براي شيعيان كوفه و بصره نوشت و با دريافت پاسخ كوفيان در بيعتشان با مسلم بن عقيل در روز هشتم ذيحجه سال 60 هجري از مكه به سوي عراق حركت كرد.

پيمان شكني كوفيان و شهادت مسلم بن عقيل، اوضاع عراق را نامطلوب ساخت و سيدالشهدا كه همراه خانواده، فرزندان و ياران به سوي كوفه مي رفت، پيش از رسيدن به كوفه در سرزمين «كربلا» در محاصره سپاه كوفه قرار گرفت. تسليم نيروهاي يزيد نشد و سرانجام در روز عاشورا در آن سرزمين، مظلومانه و تشنه كام، همراه اصحابش به شهادت رسيد. از آن پس كربلا كانون الهام و عاشورا سرچشمه قيام و آزادگي شد و كشته شدن وي سبب زنده شدن اسلام و بيدار شدن وجدانهاي خفته گرديد.(1)

خون او تفسيراين اسرار كرد ملت خوابيده را بيدار كرد(2)

ـ اصحاب شهادت طلب و با وفاي سيدالشهداء‌(ع) نمونه بارز آگاهي، ايمان، شجاعت و فداكاري بودند .... آنان كه در ركاب سيدالشهداء به فيض شهادت رسيدند جمعي از بني هاشم بودند. جمعي از مدينه با آن حضرت آمده بودند، ‌برخي در مكه در طول راه به وي پيوستند. برخي هم از كوفه توانستند به جمع آن حماسه سازان شهيد بپيوندند. كساني هم در راه نهضت حسيني، پيش از عاشورا شهيد شدند،‌كه آنان نيز جزء اصحاب او به شمار مي آيند. (چون مسلم بن عقيل و قيس بن مسهر صيداوي و ...) (3)

ـ مدت قيام امام حسين (ع) از روز امتناع از بيعت با يزيد تا روز عاشورا 175 روز طول كشيد (12 روز در مدينه، 4 ماه 10 روز در مكه، 23 روز در بين راه مكه تا كربلا و 8 روز در كربلا از 2 تا 10 محرم) (4)

1-(فرهنگ عاشورا/ جواد محدثي/ ص 147. 148)

2-علامه اقبال لاهوري

3- (پيام آور عاشورا/ مهاجراني/ ص 11)

4- (فرهنگ عاشورا/ جواد محدثي/ ص 32)

تاسوعا
سخن از قيام پيامبران، امامان و مصلحان بزرگ تاريخ بسيار است كه در اين ميان حسين(ع) جايگاه ويژه اي دارد. او شاهد و وارث تاريخي است كه در آن جنايت و بيداد و نيرنگ و فريب به نهايت رسيده است. او مي بيند كه اگر ساكت بماند همه چيز پايمال مي شود. اين است كه مراسم حج را نيمه كاره مي گذارد و به سوي شهادت مي رود. «تا به بشريت و به تاريخ بفهماند كه در حاكميت جور، حج مفهومي ندارد. تا شعار عدالت اجتماعي و قيام مردم به قسط به اجرا در نيايد، تا استعدادهاي خدايي انسان مجالي براي شكوفايي پيدا نكنند»، اسلام كه خود براي نجات انسان از اسارت و بردگي است وسيله اي مي شود براي توجيه استبداد و استثمار و مي بينيم كه در عاشوراي سال ۶۱ هجري جبهه باطل نه به نام دفاع از ارزش هاي بي ارزش خويش كه به نام دفاع از اسلام، با همه نيرو و توان خود در مقابل حسين(ع) صف آرايي كرد. و يك بار ديگر سايه هاي شوم ابليس، زر و زور و تزوير آشكارا با هم، هم پيمان شدند و فرزند پاك محمد(ص) ،علي(ع) و فاطمه(ع) را به عنوان كسي كه از دين خارج شده است محكوم و قتل او را توجيه شرعي مي كنند. حسين(ع) در صحراي نينوا مردانه مي ايستد و با خون خويش نهال آزادي و رهايي انسان و اسلام را آبياري مي كند و سپاه كفر به شكرانه اين پيروزي جشن مي گيرد، خيمه هاي حسين(ع) را به آتش مي كشد و زنان و فرزندانش را به اسارت مي برد.

براي بزرگداشت آن حماسه، مسلمانان و آزادگان در سالگرد حماسه سازان عاشورا به سوگ مي نشينند.

روز تاسوعا

روز نهم ماه محرم كه معروف به تاسوعا است، آخرين روزى بود كه امام حسين عليه السلام و يارانش شبانگاه آن را درك كرده بودند و اين روز به شب عاشورا پيوند خورد. بدين جهت در نزد مسلمانان و محبان اهل بيت عليهم السلام از اهميت بالايى برخوردار است . مسلمانان تاريخ ساز ايران اسلامى همچون بسياری از مسلمانان سراسر گيتی، اين روز را منتسب به غيرت ا... و ساقی دشت کربلا، حضرت ابوالفضل العباس (ع) ميدانند، بسان روز عاشورا گرامى داشته و به سوگوارى مى پردازند.

تاسوعا بزرگداشت شهادت اسوه ايثار و ادب و دلاوري و وفا و حقگزاري عباس بن علي(ع) است و با گذشت بيش از هزار و سيصد سال ، هنوز تاريخ، روشن از كرامتهاي اوست و نام او با وفا و ادب و مردانگي همراه است.

آن سردار فداكار با لبي تشنه و جگري سوخته، پا به فرات گذاشت، امّا جوانمردي و وفايش نگذاشت كه او آب بنوشد و امام و اهل ‏بيت و كودكان تشنه كام باشند. لب تشنه از فرات بيرون آمد تا آب را به كودكان برساند.

خود از آب ننوشيد و فرات را تشنه لبهاي خويش نهاد و برگشت و دستِ عطش فرات، ديگر هرگز به دامن وفاي عباس نرسيد. اين ايثار را كجا مي‏توان يافت و اين همه فداكاري مگر در واژه ميگنجد و با كلام قابل بيان است؟

دستان ابواالفضل(ع) قلم شد و اين دستها براي آزادگان جهان علم گشت و عباس آموزگار بي بديل فتوّت و مردانگي در تاريخ شد. و چه به حق او را غيرت ا... العظميم ناميده اند.

در اين روز مهم ، چند رويداد سرنوشت ساز در سرزمين كربلا واقع گرديد كه به آن ها اشاره مى كنيم:
1- ورود شمر به كربلا

شمر بن ذى الجوشن كه در دشمنى به اهل بيت عليهم السلام پيش قدم تر از ديگران بود و با حرارت ويژه اى در واقعه كربلا حضور بهم رسانيد، نامه شديد اللحن عبيدالله را در روز نهم ماه محرم به دست عمر بن سعد رسانيد و او را از منظور عبيدالله باخبر گردانيد.

پسر سعد كه نسبت به صلح با امام حسين عليه السلام خوشبين بود و در اين راه تلاش زيادى به عمل آورده بود، يك باره در برابر نامه عبيدالله قرار گرفت و راه گريزى براى خود نيافت. او على رغم ميلش يا با امام حسين عليه السلام مى بايست نبرد مى كرد و يا فرماندهى را از دست مى داد و براى هميشه از دست يابى به حكومت رى محروم مى شد.

پذيرفتن هر يك از اين دو راه براى او دشوار بود، ولى حب رياست و هواى نفس ، چنان بر وى غلبه يافته بود كه بدون در نظر گرفتن قيامت و موقعيت دينى و اجتماعى امام حسين عليه السلام و قرابت وى با پيامبر صلى الله عليه و آله ، راه نخست را انتخاب كرد و با اين نيت كه مى توان امام حسين عليه السلام را به شهادت رسانيد ولى پس از آن ، توبه كرد و در پيش ‍ گاه جدش محمد مصطفى صلى الله عليه و آله درخواست بخشش نمود؛ ولى اگر حكومت رى را از دست بدهد، هرگز به آن نخواهد رسيد، تصميم گرفت كه فرمان عبيدالله را اجرا كند و با امام حسين عليه السلام به نبرد بپردازد. به همين جهت سپاهيانش را آرايش داد و آنان را آماده حمله نمود.

2 – امان نامه براى ابوالفضل العباس عليه السلام

شمر، كه فرمانده پيادگان قشون عمر بن سعد و از عناصر كليدى و پليد واقعه كربلا بود، در عصر روز تاسوعا، امان نامه اى از عمر بن سعد براى چهار فرزند رشيد و دلاور ام البنين عليهاالسلام يعنى عباس ، عبدالله ، جعفر و عثمان از برادران پدرى امام حسين عليه السلام آورد تا آنان را از سپاه خداجوى و حقيقت طلب امام حسين عليه السلام جدا سازد.

ام البنين ، همسر حضرت على عليه السلام داراى چهار فرزند دلاور و فداكار بود كه همگى در ركاب برادر و امامشان حضرت اباعبدالله الحسين عليه السلام در كربلا حاضر بودند.
حضرت عباس عليه السلام كه بزرگترين آنان است ، از شهرت به سزايى برخوردار بود. وى به خاطر جمال زيبا، قامت موزون ، دلاورى ، غيرت و شجاعت بى مانندش ، به (( قمر بنى هاشم )) معروف شده بود.

ام البنين از قبيله بنى كلاب بود كه شمر بن ذى الجوشن نيز به همين تبار انتساب پيدا مى كرد. بدين جهت در عصر تاسوعا به نزديكى خيمه گاه امام حسين عليه السلام آمد و با صداى بلند فرياد زد: خواهرزادگانم كجايند؟

امام حسين عليه السلام كه منظور شمر را دانسته بود، به برادران خود فرمود: پاسخ شمر را بدهيد. اگر چه او فاسق است و ليكن با شما قرابت و خويشى دارد.

حضرت عباس عليه السلام به همراه سه برادر خود، در نزد شمر حاضر شدند و از او پرسيدند: حاجت تو چيست؟ شمر گفت : شما خواهرزادگان منيد. بدانيد تا ساعتى ديگر شعله هاى جنگ برافروخته مى گردد و از ياران حسين بن على عليه السلام زنده نمى ماند. من براى شما امان نامه اى از عمر بن سعد آوردم. شما از اين ساعت در امان هستيد، مشروط بر اين كه دست از يارى برادرتان حسين عليه السلام برداريد و سپاهيانش را ترك كنيد.

حضرت عباس عليه السلام كه كانون وفادارى و معدن غيرت بود، بر او بانگ زد: بريده باد دست هاى تو و لعنت خدا بر تو و امان نامه ات . اى دشمن خدا، ما را دستور مى دهى كه از ياران برادر و مولايمان حسين عليه السلام دست برداريم و سر در طاعت ملعونان و فرزندان ناپاك آنان درآوريم . آيا ما را امان مى دهى ولى براى فرزند رسول خدا صلى الله عليه و آله امانى نيست؟

شمر از پاسخ دندان شكن فرزندان ام البنين ، خشمناك شد و به خيمه گاه خويش برگشت . هم چنين روايت شده است : در ميان سپاه عمر بن سعد، فردى بود به نام ((عبدالله بن ابى محل بن حزام )) كه برادرزاده ام البنين عليهاالسلام بود. وى هنگامى كه با خبر شد عمه زادگانش (عباس ، عبدالله ، جعفر، عثمان ) در ميان سپاهيان امام حسين عليه السلام حضور دارند، امان نامه اى از عمر بن سعد براى آنان گرفت و به واسطه غلامش ((كزمان )) براى آنان ارسال كرد. او ، فرزندان ام البنين عليهاالسلام را صدا زد و آنان را امان نامه پسر دايى شان باخبر گردانيد. حضرت عباس عليه السلام و برادرانشان به وى گفتند: به پسر دايى ما سلام برسان و بگو كه ما نيازى به امان نامه شما نيست . امان خدا، بهتر است از امان شما.

3- فرمان حمله عمومى

عمر بن سعد، پس از دريافت نامه عبيدالله بن زياد، احساس كرد، اگر در مبارزه با امام حسين عليه السلام تعلل بورزد، موقعيت خويش را از دست خواهد داد و شمر به جاى او به فرماندهى سپاه خواهد رسيد. بدين جهت در عصر تاسوعا بدون هيچ گونه اخطار قبلى و با دست پاچگى تمام فرمان حمله عمومى به سوى خيمه هاى امام حسين عليه السلام را صادر كرد.

وى با گفتن (( يا خيل الله اركبى و بالجنة ابشرى )) تلاش ‍ نمود تا كردار خويش را بايسته جلوه دهد و روحيات متزلزل سپاهيان خويش را تقويت كند، تا مبادا در نبرد با فرزند زاده رسول خدا صلى الله عليه و آله دچار سردرگمى و سستى و پراكندگى گردند. سپاه كفر پيشه عمر بن سعد، يك پارچه به حركت درآمده و به سوى خيمه هاى امام حسين عليه السلام هجوم آوردند.

امام حسين عليه السلام در اين هنگام خيل عظيم سپاهيان دشمن را در روبروى خيمه هاى خود مشاهده نمود.

آن حضرت ، بلادرنگ برادرش عباس ين على عليه السلام را طلبيد و وى را به همراه بيست تن از ياران فداكارش چون زهير بن قين و حبيب بن مظاهر به سوى سپاه دشمن فرستاد، تا عمر بن سعد را ملاقات كرده و علت آتش افروزى هاى بى حاصل آنان را جويا گردند. حضرت عباس عليه السلام به همراه ياران امام حسين عليه السلام به سپاهيان دشمن نزديك شد و از سركردگان آنان پرسيد:

منظور شما از اين حركت بى جا و غوغاها چيست؟ آنان پاسخ دادند: از امير عبيدالله بن زياد فرمان آمده است كه بايد بر شما عرضه كنيم و آن اين است كه يا در طاعت او درآييد و با وى بيعت كنيد و يا آماده نبرد سرنوشت ساز باشيد!

حضرت عباس عليه السلام فرمود: پس قدرى تامل كنيد تا من اين گزارش را به سرورم حسين عليه السلام برسانم .

حضرت عباس عليه السلام ، پيام دشمن را به امام عليه السلام رسانيد. امام حسين عليه السلام به وى فرمود: به سوى ايشان برو و از آنان مهلت بخواه كه امشب را صبر كنند و كار نبرد را به فردا واگذار كنند. چون دوست دارم در شب آخر عمرم مقدارى بيشتر به نماز و عبادت بپردازم و خدا مى داند كه من به راز و نياز با وى و نيايش در درگاهش چه قدر علاقمندم .

حضرت عباس عليه السلام مجددا پيام امام حسين عليه السلام را به دشمن رسانيد. عمر بن سعد كه مظنون به مسامحه كارى شده بود و شمر را رقيب خود مى ديد، از درخواست امام حسين عليه السلام سرباز زد و گفت: براى حسين ، ديگر مهلتى نيست !

ليكن برخى از فرماندهان سپاه ، از جمله قيس بن اشعث و عمر بن حجاج بر او اعتراض كرده و گفتند: اگر سپاهيان كفر و شرك از ما مهلت مى خواستند، ما دريغ نمى كرديم ولى مهلت دادن به فرزند زاده رسول خدا صلى الله عليه و آله دريغ مى ورزيم؟ لازم است او را مهلت دهيد. عمر بن سعد، ناگزير درخواست امام حسين عليه السلام را پذيرفت و پيام داد كه يك شب را به شما مهلت دادم ولى بامدادان فردا اگر بر فرمان امير، سر طاعت فرود نياوريد، فيصله كار را به شمشير مى سپاريم . در اين هنگام ، آرامش نسبى حاكم گرديد و هر دو سپاه به خيمه گاه خويش برگشته و منتظر فرا رسيدن روز بعد شدند.

عاشوراي حسيني

روزها رازهايي درسينه دارند كه تقديم روشن بينان مي شود . آنهايي كه چشم هاي خود را به روشنايي مي بندند توانايي نگريستن به خورشيد بر آمده روز را ندارند. رازدانان روزها از حادثه ها عبرت مي آموزند و بر واقعه ها با ديده تعبير مي نگرند، آيات نيك را شاكرند و بر نشانه هاي هيبت و عسرت صابر. زيرا شكر به فراخي و صبر به تنگي نشان خردمندي است.

عاشورا ، دهم ماه محرم ، روزپيروزي خون برشمشير است. غلبه فرياد مظلوم بر عربده كشي ظالم تا بن دندان مسلح پيروزي و نصرتي كه هلهله كنان كوفي و شامي آن را با چشمان بسته به آفتاب خود نديدندو از بالاي نيزه بردن آفتاب شادمان و خرسند شدند، درحالي كه نمي دانستند باخود رايت پيروزي حسين شهيد (ع) را به دوش مي كشند و با هلهله خويش كوس رسوايي خود رابر كوي و برزن مي زنند.

امروز ، تاريخ پيروزي حسين بن علي (ع) را به گواهي نشسته است، پيروزيي كه از بستر جهاد و متن خون شكوفا شد و آرمانهاي والاي اورا با جريان تاريخ نسل به نسل بشري واگويه كرد.

حماسه‌ي عاشورا سر فصل عشق و شور و عرفان بزرگ مردان الهي و نشان آفرينش عزت و اقتدار و آرمان گرايي بزرگ زناني است كه حيات اسلام ناب محمدي (ص) و آزادگي و آزادي را امداد جاودانه پايمردي و استقامت خود ساخته اند، نهضت حسيني و انقلاب فياض و جوشان عاشورا يك بعثت بدون وحي و شكفتن گلبانگ توحيد در چكاچك شمشير بر بلنداي سر نيزه هاست،‌كربلا عرصه انفجار نور و ظهور حماسه از يك سو و تبلور قساوت و حد اعلاي فاجعه از طرف ديگر است و نينوا سرزميني بي مانند براي نمايش تمامي عشق بر پرده هستي است،‌ واضح است كه دايره آفرينش را بي كربلا وجودي نيست منظومه معارف عارفان و سير سالكان الي الله و جهاد مجاهدين في الله و مجاهده عالمان في سبيل الله را بي حسين (ع) و زينب در باغ خاطر نمي توان گذراند. به راستي اگر معمار ازل در خزانه خارج از وصف آفرينش، گوهري چون حسين (ع) و مرواريدي چون زينب (س) نداشت، كار كدامين نبي به كمال مي رسيد و راه كدامين رسول به نهايت پيوند مي خورد؟ حسين و عاشورا و زينب ناموس دهر و باعث بقاي هستي و تداوم راه پاكان و صالحان براي هميشه تاريخ بشر هستند، از پيامبران اولوالعزم تا مردمان عادي همه در جستجو و رهپوي مردان و زنان روزگار و سرزميني هستند كه پرچم هدايتشان در دستهاي استوار زينب (س) و نهال آرزويشان در چشمه سار هميشه جوشان حسين (ع) استقرار يافته و نور خود را در چهره‌ي گلگون عاشورا به نظاره مي نشينند.

نگاهي به عزاداري عاشورا و تغييرات آن در طول زمان

عاشورا چهارده قرن بعد

احسان رضايي

منبع:روزنامه همشهری(جوان)

محرم و عزاداري اش، در طول چهارده قرن گذشته، روزهاي زيادي را به خود ديده است. از روزهايي كه معتصم عباسي، شخصا دست و پاي زائران كربلا را قطع مي كرد و مجالس عزا بايد پنهاني برگزار مي شد، تا روزي كه در پشت خط مقدم و زير آتش جنگ، سينه مي زدند.آن اوايل، ائمه(ع) خودشان صاحب مجلس بودند و دم در مي ايستادند. آن زمان، مجلس عزاداري امام حسين(ع) فرصتي سياسي بود براي بيان حق اهل بيت و اعتراض به ظلم بني اميه و بعد هم بني عباس. بعد كم كم مراسم شد يك آيين. اولش نماد مقاومت در برابر حكومت ها بود. بعد از حملة مغول و سركار آمدن دولتي كه ديگر با عزاداري محرم ضديت نداشت، و البته در نتيجه وحشتي كه مغول بر ايران حاكم كرد، آيين هاي عزاداري عاشورا شد فرصت سوگواري بر مصائب بزرگي كه مصيبت هاي ديگر در پيش آن رنگ مي باخت. در دورة صفويه و قاجار به جنبة نمايشي مراسم افزوده شد. در زمان پهلوي و با ممنوعيت مجدد عزاداري، دوباره اين مراسم، نقشي سياسي به عهده گرفت و در همة اين ادوار، عزاداري امام حسين(ع) بارزترين جلوه و نمادي بود كه شيعه به وسيلة آن، اعلام موجوديت مي كرد.

سال هاي ذكر شده همگي به تاريخ قمري است
سال ۶۱
اولين نوحة تاريخ را خود امام حسين(ع) خوانده است. در مقاتل آمده كه امام بر سر هيچ شهيدي گريه نكرد و نوحه نخواند. مگر برادر علمدارش. آن جا بود كه و بانَ الإنكسارُ في وجهِ الحسين و بَكا بُكائاً شديداً (و شكستگي در چهرة امام(ع) پديدار گشت و گريست، گريستني شديد.) آن گاه اين نوحه را امام(ع) خواند:
كَسَروا بِقَتلِكَ ظَهرَ سِبطِ محمدٍ
و بِكسرِهِ اِنكَسَرت قُوّي الاسلامِ
قَطعُوا بِقطعِ يدَيكَ و انقَطَعَت
بِهِ اَيدي النّبي السّامي
(با قتل تو كمرِ سبط پيامبر شكست، و با اين شكست قواي اسلام شكسته شد. با قطع دو دست تو در حقيقت دستان پيامبر عرب را جدا كردند.)

پرچم و علمي كه در جلوي دسته هاي عزاداري و براي مشخص كردن دسته ها از هم استفاده مي شود، يادگاري از علم (پرچم) حضرت عباس است. از آداب علمداري، بيرون نبردن علم در شب شام غريبان است. شبي كه ديگر، عباس علمداري نمانده.

سال۶۱
اولين مجلس عزاداري امام حسين(ع) در دل پايتخت يزيد برگزار شد. پس از ورود كاروان اسرا به شام و خطابه خواني امام سجاد(ع) در مسجد اموي، يزيد به اهل بيت اجازه داد كه عزاداري كنند و آنان به مدت سه روز، به طور رسمي در شام عزاداري كردند. اهل بيت در راه بازگشت هم مدام مجالس عزا برپا مي كردند. در مدينه، با ورود كاروان اهل بيت، عزاي عمومي برپا شد و تمامي مردم شهر ناله و ضجه كردند. حضرت زينب(س) مدام براي برادرش مجلس عزاداري برپا مي كرد. تا جايي كه والي مدينه به يزيد نوشت: وجود اين زن در مدينه، انديشه ها را تحريك مي كند. او سخنور و دانا و باهوش است. او واقعه [عاشورا] را براي همه تعريف مي كند و كساني كه با او همراهي مي كنند، خون حسين را مطالبه مي كنند. تبعيد حضرت زينب(س) به شام به همين دليل بود.

سال۶۵
آن دسته از اهل كوفه كه به خونخواهي امام حسين(ع) قيام كردند و توابين لقب گرفتند، نخست به كربلا آمدند و بر سر مرقد امام حسين(ع) به عزاداري پرداختند و آن گاه به جنگ لشگر شام رفتند.

حدودسال۹۵
امام محمدباقر(ع) در خانه اش مجلس سوگواري تشكيل مي داد و اهل خانه را به عزاداري مي خواند. امام (ع) به شاعران دستور مي داد در رثاي جد شهيدش شعر بگويند. از وصيت هاي امام باقر(ع)، يكي برگزاري مجلس عزاي امام حسين(ع) در روز عرفه و صحراي عرفات به مدت ده سال بود.

حدودسال۱۳۰
روايت شده كه امام جعفر صادق(ع) از عبدالله بن حماد بصري پرسيد: به من خبر رسيده كه گروهي مي آيند نزد حسين(ع)، از اطراف كوفه و غير ايشان، و براي آن حضرت نوحه گري مي كنند. پس بعضي [قرآن] قرائت مي كنند، برخي قصه [روز عاشورا را] مي گويند، برخي نوحه گري مي كنند و گروهي ديگر مرثيه مي خوانند. آيا اين خبر، درست است؟ عبدالله پاسخ داد: فدايت شوم! آري؛ من آن چه را مي فرماييد، ديده ام. امام صادق(ع) خوشحال شد. فرمود: سپاس خداي را كه در ميان مردم، گروهي را قرار داد كه نزد ما مي آيند و ما را حمايت مي كنند و بر ما مرثيه مي خوانند.

حدودسال۱۸۰
خلفاي عباسي، با آن كه از ابتدا با شعار اهل بيت سر كار آمده بودند، اما زيارت قبر امام حسين(ع) را ممنوع اعلام كردند. گزارش هاي متعددي از مجازات هاي قطع دست و يا كشتن براي زيارت كربلا در دورة هارون الرشيد در دست است.

حدودسال۲۰۰
دربارة عزاداري حضرت رضا(ع) چنين نوشته اند: امام (ع)، دعبل خزاعي، شاعر معروف را مي خواست، به او به عنوان ياري دهندة اهل بيت خوشامد مي گفت. وقتي كه دعبل مرثيه اش را مي خواند، حضرت (ع) پرده اي نصب مي كرد تا اعضاي خانواده، پشت آن بنشينند و گوش كنند مرثيه هاي طولاني و سوزناك دعبل، صداي شيون حضار را بلند مي كرد و گاه مي شد كه امام رضا(ع) چند بار از حال برود. ظاهرا امام رضا (ع) در دورة ولايت عهدي مي خواست مجالس عمومي عزاداري برگزار كند كه حكومت عباسي مانع شد.

سال۳۲۵
ابن اثير در تاريخ الكامل خود ذيل حوادث سال 352 قمري، يعني پس از فتح بغداد به دست اميران شيعة آل بويه، مي نويسد: در دهم محرم اين سال، معزالدولة ديلمي به مردم دستور داد كه براي حسين علي(ع) دكان هايشان را ببندند و بازارها را تعطيل كنند و خريد و فروش نكنند و نوحه بخوانند و جامه هاي خشن و سياه بپوشند و زنان موي پريشان و روي سياه كرده و جامه چاك زده، نوحه بخوانند و در شهر بگردند و سيلي به صورت بزنند. و مردم چنين كردند. و به سبب زيادي شيعيان و نيز بدان سبب كه خليفه با ايشان بود، كسي قدرت نداشت كه مانع شود. اين اولين دستة تاريخ است. اولين سالي كه در مركز خلافت عباسي و در سطحي گسترده براي شهيد كربلا عزاداري شد.

عزاداري دسته جمعي و علني و نمادين، سنت ايرانيان باستان در سوگ سياوش بود كه پس از اسلام براي شهيد بزرگ اسلام اجرا شد. (سرزمين ديلم و طبرستان يعني مازندران امروزي كه زادگاه اميران آل بويه است، خيلي ديربه دست مسلمانان فتح شد و سنت هايشان ريشه در فرهنگ قديمي شان داشت.)
سينه زدن هم رسمي ايراني است كه از ايران باستان به جا مانده. همچنين رنگ سياه پوشيدن در عزاداري (براي اعلام و نمايش عزادار بودن) خاص ايرانيان بود و هنوز هم در ميان عرب رسم نيست. براي همين، متعصبان اهل سنت به اين امور شعار الجاهلي مي گفتند.

سال ۳۹۰-590
در دورة غزنويان و بعد هم سلجوقيان، عزاداري عاشورا دوباره ممنوع شد. اما بعضي جاها عزاداري هاي محدود و محلي برپا بود. در اين عزاداري ها بيشتر از رسوم قديمي استفاده مي شد، مثل مراسم نخل گرداني. در مقابل، متعصبان سني، در برابر مراسم سوگواري امام حسين (ع) آيين سوگواري مصعب بن عمير (از صحابة پيامبر) را برگزار مي كردند. و روز عاشورا را روز عيد اعلام مي كردند. در تحفه الابرار مي خوانيم: خلايق به تبع يزيديان، در دهة عاشورا، به عيش و شادماني مي گذرانند و در ليله العاشر [شب عاشورا] دست خود را حنا بسته، تا روز به سماع و غنا مي بودند. چنانچه روز دهم محرم را كالعيد دانسته، آن روز را محيا گويند و در آن روز به استماع دف و ني و سماع مي پويند.

نخل هاي عزاداري، شبيه به تابوت هاي قديمي ايراني است. نخل گرداني خاص مناطق كوير مركزي ايران است.

سال۹۰۵
سلطان حسين بايقرا از نوادگان تيمور بودكه از 857 تا 911 قمري، در هرات و خراسان حكومت مي كرد. او كه عهدش درخشان ترين دوران تيموريان است، از كمال الدين حسين بن علي بيهقي سبزواري معروف به كاشفي (از عالمان آن روزگار) خواست داستان كربلا را بنويسد. ملاحسين كاشفي كتابي نوشت با عنوان روضه الشهدا في مقاتل اهل البيت . روضه الشهدا كتابي است دربارة تاريخ مصيبت هاي پيامبران، و تفصيل احوال امامان شيعه، به ويژه شرح وقايع كربلا؛ كه به نثر فارسي ـ عربي نوشته شده است. اين كتاب با حمايت دربار عموميت يافت و تا مدت ها تنها منبع مداحان بود. براي اطلاع از متن و محتو اي روضه الشهدا ، به خطابة امام حسين (ع) در روز عاشورا با اهل كوفه در اين كتاب توجه كنيد: اي اهل عراق! سوگند بر شما مي دهم كه مي دانيد كه من نبيرة مصطفايم و سبط رسول خدايم و جگر گوشة فاطمة زهرايم و قره العين علي مرتضايم. برادرم حسن مجتبي. عمم جعفر طيار. به چه وجه، خون مرا حلال مي داريد و آبي كه بر دد و دام و يهود و نصاري حلال است، از من باز مي گيريد؟... آيا اكنون كه به قول شما آمده ام، به مكرهاي نهاني، قصد هاي ناگهاني مي كنيد و آبگينة نازك دل هاي ما غريبان را به سنگ غدر و جفا در هم مي شكنيد؟ مقايسة اين تكه از متن با قسمت مشابه از يك متن كهن، يعني ترجمة تفسير طبري كه ششصد سال پيش نوشته شده، گوياي همه چيز است. به لحن امام در اين دو اثر، خوب توجه كنيد: هركه داند از شما كه من كيستم، خود داند. و هر كس كه نداند، من پسر دختر پيغامبرم و پسر عم زادة وي ام... شما بدين بيابان، آهنگ كشتن من كرديد، و نه از خداي ترسيديد و نه از روز رستاخير و نه از روان پيغامبر شرم داريد. من تا اندر ميان شما ام خون كس نريختم و خواستة كس نستدم؛ به چه حجت خون من حلال داريد؟

رواج كتاب روضه الشهدا آن قدر زياد شد كه به مرور زمان، مداحاني كه از روي اين كتاب مي خواندند، روضه خوان (كسي كه كتاب روضه الشهدا را مي خواند) و اين مجالس، مجلس روضه لقب گرفتند.

حدودسال۷۱۰
پس از سلطة مغول، (جز در مورد سربه داران) مراسم عزاداري از حالت اعتراض سياسي خارج شده و به مراسم خاص مذهبي محدود، منحصر شد. نوشته اند سلطان محمد خدابنده الجايتو كه در دوران سلطنت اش شيعه شد، به ميان دست هاي عزاداري مي آمد و سينه و زنجير مي زد.

زنجيرزدن در مراسم عزاداري، از عادت هاي مغولان بود. زنجيرزني در هند و پاكستان رواج بسيار دارد.

سال۹۱۰-1148
با روي كار آمدن دولت صفوي و رسميت يافتن تشيع دوازده امامي، عزاداري محرم جدي تر و رسمي تر شد. در اين دوره، روضه خواني و مناقب خواني، ديگر يك شغل به حساب مي آمد. پيتر دلاواله، سياح ايتاليايي در سال 1027 قمري از اصفهان، پايتخت صفويان، يكي از دقيق ترين گزارش ها در اين مورد را به دست مي دهد: تشريفات و مراسم عزاداري عاشورا به اين قرار است كه همه غمگين و مغموم به نظر مي رسند و لباس عزاداري به رنگ سياه ـ يعني رنگي كه در مواقع ديگر، هيچ وقت مورد استعمال قرار نمي گيرد ـ برتن مي كنند. هيچ كس سر و ريش خود را نمي تراشد و به حمام نمي رود. به علاوه، نه تنها از ارتكاب هر گناه پرهيز مي كند، بلكه خود را از هر گونه تفريح و خوشي محروم مي سازد. همه با هم آهنگ هاي غم انگيز در وصف حسين(ع) و مصائب وارد بر او مي خوانند و دو قطعه چوب يا استخواني را كه در دست دارند، به هم مي كوبند و از آن، صداي حزن انگيزي به وجود مي آورند. پس از اين كه روز دهم محرم يعني روز قتل فرا رسيد، از تمام اطراف و محلات اصفهان، دسته هاي بزرگي به راه مي افتد كه بيرق و علم با خود حمل مي كنند و بر روي اسب هاي آنان، سلاح هاي مختلف و عمامه هاي متعدد قرار دارد. به علاوه، چندين شتر همراه دسته ها هستند كه بر روي آن ها جعبه هايي حمل مي شود كه درون هر يك، سه چهار بچه، به علامت بچه هاي اسير حسين شهيد(ع) قرار دارند. علاوه بر آن، دسته ها هر يك به حمل تابوت هايي مي پردازند كه دور تا دور آن ها مخمل سياه رنگي پيچيده شده.

قديمي ترين اطلاع موجود از تعزيه مربوط به عهد صفوي است. رواج بيشتر تعزيه اما مربوط به عهد قاجار و پس از حكم معروف ميرزاي قمي در خصوص بلامانع بودن اجراي تعزيه از لحاظ شرعي است. با اين حال به نظر نمي رسد كه هنري با اين درجه از شكوفايي، سابقة كهن نداشته باشد. محققان حدس مي زنند آيين تعزيه از مراسم سياوش خواني آمده باشد.

سال۱۲۱۲-1310
فتحعلي شاه قاجار در بعضي از شب هاي جمعه، به خصوص در ماه هاي محرم و صفر و رمضان، مجلس روضه خواني برپا مي كرد. در دورة او، تعداد زيادي تكيه در تهران برپا شد. معروف ترين تكية تهران را ناصرالدين شاه با نام تكية دولت ساخت. براساس آمار سال 1268 قمري، تهران با 155736 نفر جمعيت 107 مسجد و 54 تكيه داشت. در اين تكيه ها تعزيه برپا مي شد و روضه خوانده مي شد. جز در سال 1242 كه عباس ميرزاي وليعهد از عزاداري محرم براي ترغيب لشگريان به جهاد عليه روس ها بهره برد، معمولا عزاداري هاي عهد قاجار بيشتر به گريه كردن و گرياندن اختصاص داشته. قمه زني از همين عهد رواج مي يابد. كنت دوگوبينو، سياح فرانسوي مي نويسد: خيابان، در ماه محرم، بيش از رمضان لبريز از قيافه هاي غمگين و افسرده است. روضه خوان ها در راه اندازي دسته ها نقش به سزايي دارند. اين دسته ها متشكل از مردان و كودكاني اند كه علم هاي سياه يا سبز در دست دارند. اين دسته ها كه شب هنگام، مشعل به دست، با قدم هاي شتابان، از كوچه ها مي گذرند و پشت سر هم وارد تكيه شده، از تكيه اي به تكيه اي ديگر مي روند و ضمن چرخيدن، به نوحه سرايي مي پردازند، بسيار تماشايي اند. آن ها كه همواره كودكان و زنان به دنبالش روان اند، در كوچه ها با صدايي بلند، فرياد يا حسين و يا عباس سر مي دهند و در مساجد، مقابل جايگاه روضه خوان يا مداح قرار گرفته، به شيوه اي عجيب و بي نظم، همراه با او به نوحه خواني مي پردازند. در طول دهة [اول] محرم، تمام ملت عزادارند.

لغت تكيه از دورة قاجار اين معنا را پيدا كرد. شاه و شاهزاده ها براي شركت در مراسم عزا نيازمند جايي بودند كه به آن تكيه بزنند!

سال۱۳۱۰
سال 1310 قمري مرض وبا در ايران و تهران شايع شد و تلفات زيادي گرفت. عين السلطنه، از وزراي آن عهد در روزنامه ي خاطراتش مي نويسد: طوري شده است كه چه بنويسم. مردم، اهل هر ولايتي بودند، گريخته. همهمه و اضطراب مردم طهران، طوري شده كه به نوشتن بر نمي آيد. طوري مردم ترسيده اند كه حقيقت، ديدني و تماشايي است. همه چيز گران است. هيچ چيز پيدا نمي شود. اگر هم پيدا شود، خيلي گران است. به رغم بروز اين بيماري مهلك، مردم طهران كه در شهر مانده و يا به شميرانات رفته بودند و حتي كساني كه به مناطق خارج از طهران گريخته بودند، در ايام محرم به عزاداري پرداختند. روضه خواني و خيرات به حدي در طهران و شميرانات زياد شده كه چه نويسم. آش امام زين العابدين (ع) در تمام كوچه ها و گذرها طبخ مي شود. دسته جات سينه زن، متصل در گردش است...

روح ِكي اهل رقص است؟

تصويرسازي : محمدرضا دوست محمدي

نفيسه مرشدزاده
روح كي اهل رقص است؟ تار مي زنند. معصوم گمشده اي در برهوت بي حواري است. كي دلش مثل تن درويش ها، اهل سماع است؟ كي مي تواند راست و درست ياهو بزند؟ اگر دير برسيم، حصير و بوريا مي بريم و تكه هايي كه ديگر نمي توانند دست بكشند روي سر ما، مي گذاريم توي خاك. تربت يعني همين. يعني ما دير مي رسيم.

مي گويند با چراغ آمده دور شهر دنبال ما مي گردد. روي چين هاي پيشاني اش، جاي ضربة سنگ هست و ردايي از كرباس كهنه، به تن دارد. لب هايش خشك و ترك خورده اند، ولي مليح مي خندد و اخم اگر بكند، تا ابد دلت نمي آيد از كنارش تكان بخوري. زير گلويش خطي هست و روي تمام تنش كبودي رد اسب پيداست. نرمه اي خاك روي موهاي سفيدش نشسته و مژه كه مي زند، آدم خودش نمي فهمد چرا بي اختيار مي گويد: كاش صد بار پيش چشمت بميرم، باز كاش زنده شوم دوباره بميرم. رهگذرهايي كه اولين بار او را ديده اند، پرسيدند: معجزه اي هم داري؟ و او دست برده روي سينه. آورده بيرون، گفته: اين! و كف دست هايش پر از خون بوده. رهگذرها قسم مي خورند خون، سرخ و تازه بوده. مي گويند مي درخشيده.

فانوس ها خاموش اند. مي شود امشب براي هميشه رفت. راز آفرينش شب. تاريكي را گذاشته اند براي تصميم هاي بزرگ. حضرت شفاف، حواري دودل نمي خواهد. دودل ها يهودا مي شوند. تو تاريكي يكي قايمكي دور مي شود. يكي هم قايمكي مي آيد نزديك. رويش نمي شود جلوتر بيايد. به اش مي گويند: خوش اومدي حر! منتظرت بوديم. حضرت شفاف اگر دست بياورد جلو، لحظه اي تار نمي ماند.فانوس ها را فوت كردند. ما مثل انار، دانه هاي دلمان پيداست.
مي گويند از همه چي خبر دارد. ذكرهايي بلد است كه اگر به اندازه بگويي، معجزه مي شود. كلمه ها را مي گويند بايد خودش يادت بدهد. مي گذارد سر زبان آدم. مثل پرندة مادري كه به جوجة گرسنه اي غذا بدهد. به يكي گفته بود بايد صد مرتبه بگويي: نمي بيني حق تنهاست؟ ، نمي بيني حق تنهاست؟ ولي اگر سر خود بگوييم، فايده نمي كند. چون عددش مهم است. بعضي ها با سه چهار تايش كارشان راه مي افتد، ولي بعضي ها به نيت تعداد پيغمبران هم بگويند كم است. بعضي ها را گفته يك دور تسبيح بگويند: روبه روي باطل كسي نيست ، روبه روي باطل كسي نيست .

شب كابوس كشان است. مرگ، مثل غولي تنها گوشه اي كز كرده. كو آن هيبت كهنه؟ آدميزاد از كي اين طوري شد؟: عمو! پيش چشمت بميرم مثل عسل مي ماند. حضرت زلال مي گويد: مرگ مثل گردنبند در گردن زن هاي جوان، زيباست. همه دم مي گيرند: پستي از ما دور است ، پستي از ما دور است . حضرت زلال مي گويد: شمشيرها! مرا در بر بگيريد! ما هنوز مردديم. حيف كه ما هنوز مردديم. دست و دلمان مي لرزد.
مي گويند ياد مي دهد بي دست و چشم و دندان، توانا باشيم. وقتي هم دارد اين را ياد مي دهد، خودش دست به كمر راه مي رود. گاهي هم گريه اش مي گيرد.ما كه باور نمي كنيم. يكي از همسايه ها مي گويد شاگردهايش مي توانند از سر رود، تشنه بلند شوند. مي توانند با لب هاي خشك دست ببرند زير آب، بياورند بالا خيره بشوند به اش بعد رهايش كنند. ما مي گوييم اين ها كه هنر نيست. اگر راست مي گويد، يك دختر بچة فلج ارمني را شفا بدهد يا يك سگي را گريه بيندازد. همسايه مان مي گويد: سگ را از دل خودتان بيشتر قبول داريد؟ مي گوييم: خانه طلا بايد داشته باشد. بايد مرغ و گوشت از آسمان نازل كند. مي گويد: اين ها را كه به پيغمبرهاي قبلي هم گفتيد. مي گوييم: خب حرف هايي كه استاد مي زند هم تكراري است. ما براي هم تكراري شده ايم. همسايه مي گويد شاگردهاي او مي توانند براي هر كي تشنه است، آب بياورند.

شب عطش است. اين كتاب خوب را. فردا، سر ظهر، صفحه صفحه مي كنند. بگذار امشب بنوشيم اش. حيف كه ما هنوز مردديم. شب هاي انتخاب كوتاه اند. وقت شك تا دم صبح است. غريبه! وقتش است چشم هايت را ببندي. حضرت شفاف صبح اين برهوت را پررنگ مي كند و ما محرم نيستيم.

اين ها دروغ است باور نكنيد!

شهيد مطهري درمجموعه كتاب هاي حماسه حسيني روي يك نكته تأكيد ويژه دارد؛ اين كه واقعه عاشورا به مرور دچار تحريفاتي شده كه بايد از آن ها حذر كرد

اين ها فقط چند تا از تحريفاتي هستند كه مطهري در جلدهاي 1 و 3 حماسه حسيني به شان اشاره كرده. قسمت غم انگيز ماجرا اين جاست كه بعضي از اين ها هنوز رايج اند و اين ور و آن ور مدام از مداح ها و مجلس گردان ها مي شنويدشان.
مطهري اين حرف ها را نزديك به 30 سال پيش زده. از آن موقع تا حالا هم اين جور دروغ ها و افسانه ها بيشتر اگر نشده باشند، كمتر نشده اند. شما چند نفر ديگر را مي شناسيد كه با جديت و وسواس مطهري افتاده باشند به جان اين دروغ ها و سعي كرده باشند چهرة امام شان را از زير همة اين خرافات و باورهاي سطحي و منحرف بكشند بيرون؟ اصلا چرا ما فقط رفته ايم سراغ نقل قول هاي مطهري و خودمان جرأت نمي كنيم از يكي از اين دروغ هاي جديدي كه به حسين و عاشورا نسبت مي دهند، حرف بزنيم؟ فكر نمي كنيد يك جاي كارمان بدجور مي لنگد؟

يكي دوبار از جمله در شب عاشورا آب تهيه كردند. لقب سقا ، قبل از عاشورا به حضرت ابوالفضل داده شده بود
۱
داستان تشنگي
اين جور نيست كه سه شبانه روز آب نخورده باشند، نه! سه شبانه روز بود كه ممنوع بودند. ولي در اين خلال توانستند يكي دوبار از جمله در شب عاشورا آب تهيه كنند. [اصلا] لقب سقا ، آب آور،قبلا [يعني قبل از عاشورا] به حضرت ابوالفضل داده شده بود؛ چون يك نوبت يا دو نوبت ديگر در شب هاي پيش، حضرت ابوالفضل توانسته بود برود صف دشمن را بشكافد و براي اطفال اباعبدالله آب بياورد. حتي غسل كردند، بدن هاي خودشان را شست وشو دادند.

۲
داستان اربعين
نمونه ديگر، اربعين است. اربعين كه مي رسد، همه، اين روضه را مي خوانند و مردم هم خيال مي كنند اين طور است كه اسرا از شام به كربلا آمدند و در آن جا با جابر ملاقات كردند و امام زين العابدين هم با جابر ملاقات كرد. در صورتي كه به جز در كتاب لهوف، كه آن هم نويسنده اش يعني سيدبن طاووس در كتاب هاي ديگرش آن را تكذيب كرده و لااقل تأييد نكرده است، در هيچ كتاب ديگري چنين چيزي نيست و هيچ دليل عقلي هم اين را تأييد نمي كند. ولي مگر مي شود اين قضايايي را كه هر سال گفته مي شود از مردم گرفت؟! جابر اولين زائر امام حسين عليه السلام بوده است و اربعين هم جز موضوع زيارت قبر امام حسين عليه السلام [توسط جابر و نه اهل بيت] هيچ چيز ديگري ندارد. موضوع تجديد عزاي اهل بيت نيست، موضوع آمدن اهل بيت به كربلا نيست ، اصلا راه شام از كربلا نيست، راه شام به مدينه، از همان شام جدا مي شود (ج۱)... عبور شهدا از كربلا و ملاقات امام سجاد با جابر افسانه است. (ج۳)

هركس هر هنري داشت به كار برد، اشك مردم را گرفت. فكر كردم من چه كنم؟ همان جا اين قضيه را جعل كردم
۳
داستان هاي عباس
كسي كه اين روضه را مي خواند اتفاقا ترياكي هم بود. اين روضه را خواند و به قدري مردم را گرياند كه حد نداشت. داستان پيرزني را نقل مي كرد كه در زمان متوكل مي خواست به زيارت امام حسين برود و آن وقت جلوگيري مي كردند و دست ها را مي بريدند تا اين كه قضيه را به آن جا رساند كه اين زن را بردند و در دريا انداختند. در همان حال اين زن فرياد كرد يا اباالفضل العباس! وقتي داشت غرق مي شد سواري آمد و گفت ركاب اسب مرا بگير. ركابش را گرفت، گفت چرا دستت را دراز نمي كني؟ گفت من دست در بدن ندارم، كه مردم خيلي گريه كردند. مرحوم حاج شيخ محمدحسن تاريخچه اين قضيه را اين طور نقل كرد كه يك روز در حدود بازار، حدود مدرسه صدر (جريان، قبل از ايشان اتفاق افتاده و ايشان از اشخاص معتبري نقل كردند) مجلس روضه اي بود كه از بزرگ ترين مجالس اصفهان بود و حتي مرحوم حاج ملااسماعيل خواجويي كه از علماي بزرگ اصفهان بود در آن جا شركت داشت. واعظ معروفي مي گفت كه من آخرين منبري بودم. منبري هاي ديگر مي آمدند و هنر خودشان را براي گرياندن مردم اعمال مي كردند. هر كس مي آمد روي دست ديگري مي زد و بعد از منبر خود مي نشست تا هنر روضه خوان بعد از خود را ببيند. تا ظهر طول كشيد. ديدم هر كس هر هنري داشت به كار برد، اشك مردم را گرفت. فكر كردم من چه كنم؟ همان جا اين قضيه را جعل كردم. رفتم قصه را گفتم و از همه بالاتر زدم. عصر همان روز رفتم در مجلس ديگري كه در چارسوق بود، ديدم آن كه قبل از من منبر رفته همين داستان را مي گويد. كم كم در كتاب ها نوشتند و چاپ هم كردند!

با اين داستان، طوري حرف زده ايم كه امام را در سطح بي ادب ترين افراد مردم پايين آورده ايم
۴
داستان اميرالمؤمنين و حسنين
اين قضيه را من مكرر شنيده ام و لابد شما هم شنيده ايد كه مي گويند روزي اميرالمؤمنين علي عليه السلام بالاي منبر بود و خطبه مي خواند. امام حسين عليه السلام فرمود من تشنه ام و آب مي خواهم. حضرت فرمود كسي براي فرزندم آب بياورد. اول كسي كه از جا بلند شد، كودكي بود كه همان حضرت ابوالفضل العباس عليه السلام باشد. ايشان رفتند و از مادرشان يك كاسه آب گرفتند و آمدند. وقتي كه وارد شدند در حالي وارد شدند كه آب را روي سرشان گرفته بودند و قسمتي از آن هم مي ريخت كه با يك طول و تفصيلي قضيه نقل مي شود. بعد اميرالمؤمنين علي عليه السلام چشمشان كه به اين منظره افتاد اشكشان جاري شد. به آقا عرض كردند چرا گريه مي كنيد؟ فرمود قضاياي اين ها يادم افتاد كه ديگر معلوم است گريز به كجا منتهي مي شود. شما كه مي گوييد علي در بالاي منبر خطبه مي خواند، بايد بدانيد كه علي فقط در زمان خلافتش منبر مي رفت و خطبه مي خواند. پس در كوفه بوده است و در آن وقت امام حسين مردي بوده كه تقريبا سي وسه سال داشته است. بعد مي گويد اصلا آيا اين حرف معقول است كه يك مرد سي وسه ساله در حالي كه پدرش دارد مردم را موعظه مي كند و خطابه مي خواند ناگهان وسط خطابه بگويد آقا من تشنه ام آب مي خواهم؟ اگر يك آدم معمولي اين كار را بكند مي گويند چه آدم بي ادب و بي تربيتي است، و از طرفي حضرت ابوالفضل هم در آن وقت كودك نبوده، يك نوجوان اقلا پانزده ساله بوده است. مي بينيد كه چگونه قضيه اي را جعل كردند. آيا اين قضيه در شأن امام حسين است؟! و غير از دروغ بودنش، اصلا چه ارزشي دارد؟ اين شأن امام حسين را بالا مي برد يا پايين مي آورد؟ مسلم است كه پايين مي آورد، چون يك دروغ به امام نسبت داده ايم و آبروي امام را برده ايم، طوري حرف زده ايم كه امام را در سطح بي ادب ترين افراد مردم پايين آورده ايم. در حالي كه پدري مثل علي مشغول حرف زدن است، تشنه اش مي شود، طاقت نمي آورد كه جلسه تمام شود و بعد آب بخورد، همان جا حرف آقا را مي برد و مي گويد من تشنه ام، براي من آب بياوريد!

۵
داستان عروسي قاسم
در گرما گرم روز عاشورا مجال نماز خواندن هم نبود و امام نماز خوف خواند و با عجله هم خواند. حتي دو نفر از اصحاب آمدند و خودشان را سپر قرار دادند كه امام بتواند اين دو ركعت نماز خوف را بخواند، و تا امام اين دو ركعت نماز را خواندند، اين دو نفر در اثر تيرهاي پياپي كه مي آمد از پا در آمدند. مجالي براي نماز خواندن به اين ها نمي دادند. ولي گفته اند در همان وقت امام فرمود حجله عروسي را بيندازيد، من مي خواهم عروسي قاسم با يكي از دخترهايم را در اين جا [ببينم]. لااقل شبيه آن را هم كه شده ببينم. من آرزو دارم. آرزو را كه نمي شود به گور برد! شما را به خدا ببينيد حرف هايي را كه گاهي وقت ها از آدم هايي در سطح خيلي پايين مي شنويم كه مثلا مي گويند من آرزو دارم عروسي پسرم را ببينم، آرزو دارم عروسي دخترم را ببينم، به فردي چون حسين بن علي نسبت مي دهند. آن هم در گرما گرم زد و خورد كه مجال نماز خواندن نيست! يكي از چيزهايي كه از تعزيه خواني هاي قديم ما هرگز جدا نمي شد عروسي قاسم نو كدخدا، يعني نو داماد بود، در صورتي كه اين در هيچ كتابي از كتاب هاي تاريخي معتبر وجود ندارد. اصل قضيه صددرصد دروغ است.

۶
داستان ليلا و علي اكبر
نمونه ديگر قصه ليلا مادر حضرت علي اكبر است. البته ايشان مادري به نام ليلا داشته اند، ولي حتي يك مورخ نگفته كه ليلا در كربلا بوده است. اما ببينيد كه چقدر ما روضه ليلا و علي اكبر داريم. حتي من در قم، در مجلسي كه به نام آيت الله بروجردي تشكيل شده بود و البته خود ايشان در مجلس نبودند، همين روضه را شنيدم كه علي اكبر به ميدان رفت، حضرت به ليلا فرمود كه از جدم شنيدم كه دعاي مادر در حق فرزند مستجاب است، برو در فلان خيمه خلوت موهايت را پريشان كن، در حق فرزندت دعا كن شايد خداوند اين فرزند را سالم به ما برگرداند! اولا ليلايي در كربلا نبوده كه چنين كند. ثانيا اصلا اين منطق، منطق حسين نيست . منطق حسين در روز عاشورا، منطق جانبازي است. تمام مورخين نوشته اند كه هر كس اجازه مي خواست، حضرت به هر نحوي كه مي شد عذري برايش ذكر كند، ذكر مي كرد، به جز براي علي اكبر؛ فاستاذن في القتال اباه فاذن له. يعني تا اجازه خواست، گفت برو. حال چه شعرها كه سروده نشده! از جمله اين شعر كه مي گويد:
خيز اي بابا از اين صحرا رويم
نك به سوي خيمة ليلا رويم

۷
داستان هلاك كردن دشمن
ملا آقاي دربندي در اسرار الشهاده نوشته است كه لشكر عمر سعد در كربلا يك ميليون و ششصد هزار نفر بود. بايد سؤال كرد اين ها از كجا پيدا شدند؟ اين ها همه در كوفه بودند؟ ... مگر كوفه چقدر بزرگ بود؟ كوفه يك شهر تازه ساز بود كه هنوز سي و پنج سال بيشتر از عمر آن نگذشته بود، چون كوفه را در زمان عمربن خطاب ساختند. (اين شهر را عمر دستور داد بسازند، براي اين كه لشكريان اسلام در نزديكي ايران مركزي داشته باشند.) در آن وقت معلوم نيست همة جمعيت كوفه آيا به صدهزار نفر مي رسيده است يا نه؟ ... و نيز در آن كتاب نوشته كه امام حسين در روز عاشورا سيصدهزار نفر را با دست خودش كشت! با بمبي كه در هيروشيما انداختند تازه شصت هزار نفر كشته شدند، و من حساب كردم كه اگر فرض كنيم كه شمشير مرتب بيايد پايين و در هر ثانيه يك نفر كشته شود، كشتن سيصدهزار نفر، هشتادوسه ساعت و بيست دقيقه وقت مي خواهد. بعد كه ديدند اين تعداد كشته با طول روز جور در نمي آيد، گفتند روز عاشورا هم هفتاد ساعت بوده است!

8
داستان ريحان كاشتن ليلا
چند سال پيش چيزي شنيدم كه به عمرم نشنيده بودم. گفت بعد از اين كه حضرت ليلا رفت در آن خيمه و موهايش را پريشان كرد، نذر كرد كه اگر خدا علي اكبر را سالم به او برگرداند و در كربلا كشته نشود از كربلا تا مدينه را ريحان بكارد. يعني نذر كرد كه سيصدفرسخ راه را ريحان بكارد! اين را گفت و يك مرتبه زد زير آواز: نذر علي لئن عادوا و ان رجعوار لازرعن طريق التفت ريحانا؛ يعني من نذر كردم كه اگر اين ها برگردند راه تفت را ريحان بكارم. اين شعر عربي بيشتر براي من اسباب تعجب شد. [فكر كردم] كه اين شعر از كجا پيدا شده؟ بعد به دنبال آن رفتم و گشتم، ديدم اين تفتي كه در اين شعر آمده كربلا نيست، بلكه اين تفت سرزمين مربوط به داستان ليلي و مجنون معروف است كه ليلي در آن سرزمين سكونت مي كرده و اين شعر مال مجنون عامري است براي ليلي، و اين آدم اين شعر را براي ليلا مادر علي اكبر و كربلا مي خوانده. تصور كنيد اگر يك مسيحي يا يك يهودي يا يك آدم لامذهب آن جا باشد و اين قضايا را بشنود، آيا نخواهد گفت كه تاريخ اين ها چه مزخرفاتي دارد؟ مي گويند العياذ بالله زن هاي اين ها چقدر بي شعور بوده اند كه نذر مي كردند از كربلا تا مدينه را ريحان بكارند. اين حرف ها يعني چه؟!

درباب تحريف

گاهي آن قدر افسانه و خرافه به واقعه ملحق مي كنندكه عظمت،زيبايي و الهام بخشي حماسه ازميان مي رود

با كمال تأسف اين حادثه هم دچار تحريف هاي لفظي شده و هم دچار تحريف هاي معنوي
خير، دشمن نتوانست در حادثه كربلا تحريفي ايجاد كند. در حادثه كربلا هر چه تحريف شده، با كمال تأسف از ناحية دوستان است.

دو سه روز قبل از محرم امسال (1389 قمري) به مناسبت اين كه مي خواستم در اطراف تحريفات در واقعه تاريخي كربلا بحث كنيم، به وسيلة تلفن از مدير مؤسسة كتاب فروشي صدوق دروغ ترين كتاب هاي مقتل را خواستم. نظر هر دو نفر به اسرار الشهاد بود. آقاي غفاري اين كتاب را نداشت و قول داد تهيه كند، اما بعد از دو سه روز تلفن كرد كه از هر كتاب فروشي خواستم او هم دنبال اين كتاب بود زيرا مشتري زياد دارد ، با اين تفاوت كه شما براي انتقاد و آن ها براي نقل و استفاده مي خواهند.

عوامل تحريف در واقعه هاي تاريخي دو تا هستند. يكي غرض ها و عداوت هاي دشمنان و ديگري حس اسطوره سازي و افسانه سازي بشر. و در عاشورا به غير از اين ها يك مورد ديگر هم هست كه خاص عاشوراست. [آن هم اين كه مي خواستند هر طور شده مردم را به گريه بيندازند و اين عقيده غلط كه] براي گرياندن مردم در سوگ امام حسين (ع)، استفاده كردن از هر وسيله اي جايز است.

در همة اين ها مردم مسؤول اند. يعني شما مردمي كه در روضه خواني ها شركت مي كنيد، هيچ خيال نمي كنيد كه در اين قضيه مسؤول هستيد، بلكه فكر مي كنيد كه مسؤول، فقط گويندگان هستند. دو مسؤوليت بزرگ مردم دارند، يكي اين كه نهي از منكر بر همه واجب است. وقتي مي فهمند و مي دانند كه اغلب هم مي دانند كه دروغ است، نبايد در آن مجلس بنشينند كه حرام است و بايد مبارزه كنند. و ديگر از بين بردن تمايلي است كه صاحب مجلس ها و مستمعين به گرم بودن مجلس دارند و به اصطلاح مجلس بايد بگيرد، بايد كربلا شود. روضه خوان بيچاره مي بيند كه اگر هر چه مي گويد راست و درست باشد آن طور كه شايد و بايد مجلس نمي گيرد و همين مردم هم دعوتش نمي كنند، ناچار يك چيزي اضافه مي كند. مردم بايد اين انتظار را از سر خودشان بيرون كنند و با رفتارشان آن روضه خواني را كه مي ميراند و مجلس را كربلا مي كند تشويق نكنند. كربلا مي كند يعني چه! مردم بايد روضة راست بشنوند تا معارفشان، سطح فكرشان بالا بيايد و بدانند كه اگر روحشان در يك كلمه اهتزاز پيدا كرد، يعني با روح حسين بن علي هماهنگ شد و در نتيجه اشكي ولو ذره اي، از چشمشان بيرون آمد واقعا مقام بزرگي است. اما اشكي كه از راه قصابي كردن از چشم بيرون بيايد اگر يك دريا هم باشد ارزش ندارد.
پيشوايان دين از زمان پيغمبر اكرم و ائمة اطهار دستور اكيد و بليغ داده اند كه بايد نام حسين بن علي زنده بماند، بايد مصيبت حسين بن علي هر سال تجديد شود. چرا؟ اين چه دستوري است در اسلام، چرا ائمة دين اين همه به اين موضوع اهتمام داشتند، و چرا براي زيارت حسين بن علي اين همه ترغيب و تشويق است؟ به اين چرا بايد دقت كنيد. ممكن است كسي بگويد براي اين است كه تسلي خاطري براي حضرت زهرا باشد! آيا اين حرف مسخره نيست؟ بعد از 1400 سال هنوز حضرت زهرا احتياج به تسليت داشته باشد، در صورتي كه به نص خود امام حسين و به حكم ضرورت دين، بعد از شهادت امام حسين، ايشان و حضرت زهرا نزد يكديگرند. اين چه حرفي است ؟! مگر حضرت زهرا بچه است كه بعد از 1400 سال هنوز هم به سر خودش بزند، گريه كند و ما برويم به ايشان سر سلامتي بدهيم؟! اين حرف هاست كه دين را خراب مي كند !

[همة اين تأكيدها روي عزاداري امام حسين براي اين بوده] كه مردم بشنوند اين ندايي را كه با حماسه سروده شده است و ببينند اين تاريخي را كه با خون نوشته شده است. ولي [الان] بدون توجه به هدف گريستن ها و گرياندن ها، خود گريستن موضوع شده است، بلكه هنر مخصوص شده است. [الان] گريز زدن خود يك هنري است در ميان اهل منبر و روضه خوان ها.

آن چه سبب شده است كه اين حادثة بزرگ براي ما از اثر و خاصيت بيفتد، تحريفات معنوي است نه تحريفات لفظي، يعني اثر سوء تحريفات معنوي از تحريفات لفظي بيشتر است. تحريف معنوي يعني چه؟ در يك جمله ممكن است ما از لفظ، نه كم كنيم و نه زياد، ولي وقتي كه مي خواهيم آن را توجيه و تفسير كنيم، طوري توجيه و تفسير كنيم كه درست برخلاف و برضد معني واقعي آن جمله باشد.
با كمال تأسف اين حادثه ، هم دچار تحريف هاي لفظي شده و هم دچار تحريف هاي معنوي. گاهي از اوقات تحريف هايي كه مي شود لااقل با اصل مطلب هماهنگي دارد، ولي گاهي وقت ها تحريف، كوچك ترين هماهنگي كه ندارد هيچ، قضيه را هم مسخ مي كند. قضيه را به كلي واژگون مي كند و به شكلي درمي آورد كه به صورت ضد خودش درمي آيد. باز هم با كمال تأسف بايد بگويم تحريف هايي كه به دست ما مردم در اين حادثه صورت گرفته است همه در جهت پايين آوردن و مسخ كردن قضيه بوده است، در جهت بي خاصيت و بي اثر كردن قضيه بوده است. و در اين قضيه، هم گويندگان و علماي امت، و هم مردم تقصير داشته اند. آن قدر زياد است كه اگر بخواهيم روضه هاي دروغي را كه مي خوانند جمع آوري كنيم شايد چند جلد كتاب پانصد صفحه اي بشود!

آن چيزي كه بيشتر دل انسان را به درد مي آورد اين است كه اتفاقا در ميان وقايع تاريخي كمتر واقعه اي است كه از نظر نقل هاي معتبر به اندازة حادثة كربلا غني باشد. من در سابق خيال مي كردم كه اساسا علت اين كه اين همه دروغ در اين مورد پيدا شده، اين است كه وقايع راستين را كسي نمي داند كه چه بوده است. بعد كه مطالعه كردم ديدم اتفاقا هيچ حادثه اي در تاريخ هاي دوردست مثل سيزده، چهارده قرن پيش به اندازة حادثة كربلا تاريخ معتبر ندارد. مورخين معتبر اسلامي از همان قرون اول و دوم قضايا را با سندهاي معتبر نقل كردند و اين نقل ها با يكديگر انطباق دارد و به يكديگر نزديك هستند، و يك قضايايي در كار بوده است كه سبب شده جزئيات اين تاريخ بماند. يكي از چيزهايي كه سبب شده متن اين حادثه محفوظ بماند و هدفش شناخته شود اين است كه در اين حادثه خطبه زياد خوانده شده. در آن عصرها خطبه، حكم اعلاميه در اين عصر را داشت. همان طور كه در اين عصر، در جنگ ها مخصوصا، اعلاميه هاي رسمي بهترين چيزي است كه مي تواند متن تاريخ را نشان بدهد، در آن زمان هم خطبه ها اين طور بوده است. لذا خطبه زياد است، چه قبل از حادثه كربلا و چه در خلال آن و چه بعد از آن كه اهل بيت در كوفه، در شام، در جاهاي ديگر خطبه هايي ايراد كردند. و اصلا هدف آن ها از اين خطبه ها اين بود كه مي خواستند به مردم اعلام كنند كه چه گذشت و قضايا چه بود و هدف چه بود، و اين خودش يك انگيزه اي بوده كه قضايا نقل شود. در قضيه كربلا سؤال و جواب زياد شده است و همين ها در متن تاريخ ثبت است كه ماهيت قضيه را به ما نشان مي دهد. در كربلا رجز زياد خوانده شده است، مخصوصا شخص اباعبدالله، زياد رجز خوانده است و همين رجزها مي تواند ماهيت قضيه را نشان بدهد.

در قضية كربلا چه قبل و چه بعد از آن، نامه هاي زيادي مبادله شده است، نامه هايي كه ميان امام و اهل كوفه مبادله شده است، نامه هايي كه ميان امام و اهل بصره مبادله شده است، نامه هايي كه خود امام قبلا براي معاويه نوشته است. (از اين جا معلوم مي شود كه امام خودش را براي قيامي بعد از معاويه آماده مي كرده است.) نامه هايي كه خود دشمنان براي يكديگر نوشته اند، يزيد براي ابن زياد، ابن زياد براي يزيد، ابن زياد براي عمرسعد، عمرسعد براي ابن زياد، كه متن همة اين ها در تاريخ اسلام مضبوط است. لذا قضاياي كربلا، قضاياي روشني است و سراسر آن هم افتخارآميز است. ولي ما چهرة اين حادثة تابناك تاريخي را تا اين مقدار مُشَوّره و بزرگ ترين خيانت ها را به امام حسين عليه السلام كرده ايم.

گفتيم فقط به خاطر اين است كه تسلي خاطري براي حضرت زهرا سلام الله عليها باشد! با اين كه ايشان در بهشت همراه فرزند بزرگوارشان هستند، دائما بي تابي مي كنند تا ما مردم بي سر و پا يك مقدار گريه كنيم تا تسلي خاطر پيدا كنند! آيا توهيني بالاتر از اين، براي حضرت زهرا پيدا مي كنيد؟

از همين قبيل است تاريخ. گاهي بعضي از ملت ها فرازهاي تاريخي دارند مملو از حماسه، افتخار، آموزندگي، زيبايي، عظمت، الهام بخشي. ولي همان طوري كه يك تابلو نفيس نقاشي را به دست كودكان مي دهند و آن ها با قلم آن را خراب مي كنند، اين ها نيز آن قدر افسانه و خرافه از وهم به خود آن ها ملحق مي كنند كه به كلي عظمت، زيبايي، الهام بخشي، حماسه، آموزندگي و افتخار آن را از ميان مي برند و نابود مي كنند و به جاي آن كه الهام بخش عظمت و حماسه و محرك روح سلحشوري باشد، الهام بخش زبوني و بدبختي و تسليم در مقابل حوادث مي گردد.
واقعه تاريخي كربلا از آن نوع حوادث است كه در اثر عدم رشد اجتماع، مسخ و معكوس شده است، تمام عظمت ها و زيبايي هايش فراموش شده، حماسه و شور و افتخاراتش محو شده و به جاي آن ها زبوني و ضعف و جهالت و ناداني آمده است. اين، نشانه عدم رشد اين ملت است، براي حفظ و نگهداري تاريخ با عظمت و پرافتخار خويش.

دروغ هاي حقيقي

كتاب معروفي است به نام روضه الشهداء كه نويسندة آن ملاحسين كاشفي است. حاجي نوري مي گويد اين داستان زعفر جني و عروسي قاسم، اول بار در كتاب اين مرد نوشته شده و من اين كتاب را نديده بودم و خيال مي كردم در آن يكي دو تا از اين حرف هاست. اين كتاب به فارسي هم هست و تقريبا 500 سال پيش تأليف شده است. [مؤلفش] ملاحسين معلوم نيست شيعه بوده يا سني و اساسا مرد بوقلمون صفتي بوده است،اولين كتابي كه در مرثيه به فارسي نوشته شده، همين كتاب است كه در پانصد سال پيش نوشته شده است. قبل از اين كتاب، مردم به منابع اصلي مراجعه مي كردندمثل ارشاد شيخ مفيد رضوان الله عليه . از اهل تسنن، طبري نوشته ، ابن اثير نوشته، يعقوبي و ابن عساكر و خوارزمي نوشته اند. من نمي دانم اين بي انصاف چه كرده است! وقتي كه روضه الشهداء را خواندم ديدم حتي اسم ها جعلي است! يعني در اصحاب امام حسين(ع) اسم هايي را ذكر مي كند كه اصلا وجود نداشته اند، در ميان دشمن هم اسم هايي را مي گويد كه همه جعلي است. داستان ها را به شكل افسانه درآورده است. اين كتاب چون اولين كتابي است كه به زبان فارسي نوشته شد، لذا مرثيه خوا ن ها كه اغلب بي سواد بودند و به كتاب هاي عربي مراجعه نمي كردند، همين كتاب را مي گرفتند و در مجالس از رو مي خواندند. اين است كه امروز مجالس عزاداري امام حسين(ع) را روضه خواني مي گوييم. در زمان امام حسين(ع) و حضرت صادق(ع) و امام حسن عسكري(ع) اصطلاح روضه خواني رايج نبوده .
از وقتي كه اين كتاب به دست مردم افتاد، كسي تاريخ واقعي امام حسين(ع) را مطالعه نكرد. در شصت، هفتاد سال پيش مرحوم ملا آقاي دربندي پيدا شد. تمام حرف هاي روضة الشهداء را به اضافه چيزهاي ديگري پيدا كرد و همه را يك جا جمع كرد و كتابي نوشت به نام اسرار الشهاده، واقعا مطالب اين كتاب انسان را وادار مي كند كه به اسلام بگريد.

كدام را بيشتر دوست داريد؟

اين ها دو روايت هستند از امام حسين در روز عاشورا.آن ها را بخوانيد و خودتان قضاوت كنيدكدام به حقيقت نزديك تر است و روي كدام گردوغبارتحريف نشسته.
روايت اول
از مردمش مي پرسد: نمي بينيد كه حقيقت تنها مانده. كه از دين پيامبرتان چيزي باقي نمانده. مرد، پسر پيامبر است؛ و قيام مي كند. تا عصر، همة آن هايي كه مي شناسد و دوست داردشان، كنارش مي جنگند و كشته مي شوند. خودش جنازة همه را، تك به تك مي كشد عقب، سمت خيمه ها.تا عصر تنها مانده. وقايع نگار لشگر دشمن مي نويسد لحظه به لحظه بشاش تر و گشاده روتر مي شود. مرد، تنها مي ايستد زير تيغ آفتاب و عجيب ترين جمله روز را فرياد مي زند: زندگي با ستمكاران براي من خستگي آور است. مي جنگد و كشته مي شود. سرش را مي برند. وقايع نگار مي نويسد: رفتم سراغ حسين پسر علي. چشمم كه به او افتاد، بشاشت و روشني چهره اش، آنچنان مرا گرفت كه فراموش كردم مرده است.
روايت دوم
مرد خسته و تشنه است. به همسرش مي گويد برو و توي خيمه، موهايت را پريشان كن. زاري كن، شايد خدا پسرمان را سالم برگرداند. او كه مي رود رو مي كند به يكي ديگر و مي گويد مي خواهم قبل از مرگ، عروسي برادرزاده و دخترم را ببينم. حجله بياوريد. بعد از عروسي نوبت جنگيدن خودش مي شود. خواهرش بي تابي مي كند و مي گويد. بايد زير گلويت را ببوسم. مادرمان گفته بود. مي رود به جنگ و 300 هزار نفر را مي كشد، بعد شهيد مي شود. و ما نمي دانيم چرا؟ اين را البته مي دانيم كه تشنه بوده. و اين كه دخترش در شام سر بريده اش را مي بيند و دق مي كند و تنها پسر باقي مانده اش هميشه بيمار است. و چيزهاي ديگري مثل اين.[اما نمي دانيم اين همه مصيبت اصلا براي چيست!]

براي چندقطره اشك

اين چند تا را از يادداشت هاي شهيد مطهري (كه در جلد سوم حماسه حسيني آمده) برداشته ايم و چون يادداشت هاي سخنراني بوده اند، خلاصه و موجزند و شهيد توضيح مفصلي درباره شان نداده است.

داستان شير كه متأسفانه در كافي نيز آمده است. در منتخب و اسرار الشهاده [هم همين طور]. دربندي، از يك مرد اسدي نيز نقل كرده كه شب ها شيري مي آمد و عاقبت معلوم شد كه آن شير، علي بن ابي طالب است العياذ بالله.
داستان فاطمه صغري در مدينه و خبر بردن مرغ به او.
داستان دختر يهودي كه افليج بود و قطره اي از خون ابا عبدالله به وسيله يك مرغ به بدنش چكيد و بهبود يافت.
داستان طفلي از ابي عبدالله كه در شام از دنيا رفت و بهانه پدر مي گرفت و سر پدر را آوردند و همان جا وفات كرد. (رجوع شود به نفس المهموم ) اين همان كسي است كه مردم به اسم رقيه برايش عزاداري مي كنند. شهيد مطهري معتقد است داستانش كذب است.
در صفحه 168 مي گويد: مرحوم دربندي مشافهه اي نقل كرد كه من در ايام سابقه شنيدم كه فلان عالم گفت يا روايتي نقل كرد كه روز عاشورا هفتاد ساعت بود و من در آن وقت غريب شمردم و متعجب شدم از نقل آن و لكن حال كه تأمل در وقايع روز عاشورا كردم خاطر جمع يا يقين كردم كه آن نقل، راست، و آن همه وقايع نشود مگر در آن مقدار از زمان.
داستان عزم رفتن اباعبدالله به ميدان جنگ و طلب كردن اسب سواري و [اين كه] كسي نبود اسب را حاضر كند: پس مخدره زينب رفت و آورد و آن حضرت را سوار كرد. برحسب تعدد منابر، مكالمات بسيار بين برادر و خواهر ذكر مي شود و مضامين آن در ضمن اشعار عربي و فارسي نيز در آمده و مجالس را به آن رونق دهند و به شور درآورند.
ظاهرا از آن جمله است اين كه حضرت زينب هنگام وداع، برادر را ايست داد و فرمود: وصيتي از مادرم به يادم افتاد. مادرم به من گفته در همچو وقتي حسينم را بگير و از طرف من زير گلويش را ببوس. از آن جمله است اين كه حضرت ديد اسب حركت نمي كند. هر چه نهيب مي زند اسب نمي رود. يك مرتبه مي بيند طفلي خودش را روي سم اسب انداخته است. (اشعار معروف صفي عليشاه در بيان دو جاذبه عشق و عقل مربوط به جريان حضرت زينب در همين وقت است.) بايد متوجه بود كه حضرت زينب حين وفات حضرت زهرا تقريبا پنج ساله بوده است.

قبل از اين كتاب، مردم به منابع اصلي مراجعه مي كردند و از وقتي كه اين كتاب به دست مردم افتاد، كسي تاريخ واقعي امام حسين(ع) را مطالعه نكرد.

سینما:

برزو ارجمند: مردم‌ اگر نباشند، ما هم‌ نيستيم

    ‌(برزو ارجمند)، بازيگري‌ است‌ كه‌ در سال‌هاي‌گذشته‌ بسيار پركار بوده‌ و فعاليت‌هاي‌ زيادي‌ درزمينه‌ سينمايي‌ و تلويزيوني‌ انجام‌ داده‌ است‌. به‌خصوص‌ در مجموعه‌هاي‌ تلويزيوني‌ كه‌ بسيارپركار ظاهر شده‌ است‌...
    ارجمند بازيگري‌ است‌ كه‌ در هر كاراكتري‌نقش‌ خود را به‌ خوبي‌ به‌ انجام‌ مي‌رساند. اما اوتفاوتي‌ هم‌ با بازيگران‌ هم‌ نسل‌ خود دارد و آن‌اين‌ است‌ كه‌ در يك‌ خانواده‌ هنرمند به‌ دنيا آمده‌و از كودكي‌ با هنر سينما و بازيگري‌ آشنا است‌. پدراو (انوشيروان‌ ارجمند)، از بازيگران‌ قديمي‌ تئاترو سينما است‌ كه‌ نقش‌هاي‌ به‌ياد ماندني‌ تاكنون‌ ايفاكرده‌ و همين‌طور، عموي‌ او (داريوش‌ ارجمند)كه‌ بازيگري‌ توانا در هنر ايران‌ است‌. (برزوارجمند) در چنين‌ خانواده‌اي‌ رشد كرده‌ و ازتجربيات‌ آنان‌ به‌ نحواحسن‌ استفاده‌ كرده‌ است‌ وشايد به‌ همين‌ دليل‌ باشد كه‌ او هر نقشي‌ را به‌خوبي‌ ايفا مي‌كند.
    ارجمند مي‌گويد: (از كودكي‌ در خانواده‌اي‌رشد كردم‌، كه‌ پدر و عمويم‌ در فيلم‌ها ومجموعه‌هاي‌ موفقي‌ ايفاي‌ نقش‌ كردند و اين‌ امرباعث‌ شد تا من‌ از تجربيات‌ آنان‌ به‌ نحواحسن‌استفاده‌ كنم‌). گفتگويي‌ با اين‌ هنرمند جوان‌ كه‌قرار است‌ آلبوم‌ موسيقي‌اش‌ هم‌ را وارد بازارموسيقي‌ كند، انجام‌ داديم‌ كه‌ در ذيل‌ خواهيدخواند:
    خانواده‌ سبز: متولد چه‌ سالي‌ هستيد و در كجابه‌ دنيا آمديد؟ و چند خواهر و برادريد، تحصيلات‌آنان‌ تا چه‌ مقطعي‌ است‌؟
    ارجمند: در هفتم‌ فروردين‌ماه‌ سال‌ 1354در مشهد مقدس‌ به‌ دنيا آمدم‌، يك‌ خواهركوچكتر از خود به‌ نام‌ (بهاره‌) دارم‌ كه‌ ليسانس‌فلسفه‌ دارد و هم‌اكنون‌ خود را براي‌ فوق‌ليسانس‌آماده‌ مي‌كند.

    خانواده‌ سبز: مگر والدين‌ شما آنجا زندگي‌مي‌كردند؟
    ارجمند: هر دو پدربزرگ‌هايم‌ در مشهدزندگي‌ مي‌كردند، زماني‌ كه‌ علي‌ نصيريان‌ پدرم‌ رابراي‌ تاسيس‌ خانه‌ فرهنگ‌ در حاشيه‌ كوير فرستاد،پدرم‌ با مادرم‌ آشنا شد و ازدواج‌ كردند، من‌ تا 19سالگي‌ در مشهد زندگي‌ مي‌كردم‌.
    خانواده‌ سبز: متاهل‌ هستيد؟
    ارجمند:بله‌، دو ماه‌ است‌ كه‌ با همسرم‌ كه‌گريمور سينما هستند، ازدواج‌ كرده‌ام‌ و زندگي‌مشترك‌مان‌ را آغاز كرده‌ايم‌.
    خانواده‌ سبز: چه‌ شد كه‌ ازدواج‌ كرديد، آيا درفكر ازدواج‌ بوديد يا نه‌؟ يا اينكه‌ كه‌ همه‌ چيزاتفاقي‌ پيش‌ آمد؟
    ارجمند: كاملا اتفاقي‌ بود، به‌ قول‌ معروف‌ همه‌چيز از يك‌ نگاه‌ آغاز شد و آغاز گر زندگي‌مان‌همان‌ نگاه‌ بود. گرچه‌ بايد بگويم‌ كه‌ در دانشكده‌ اوكلاس‌ بودم‌.
    خانواده‌ سبز: كار بازيگري‌ را چه‌طور و از كجاآغاز كرديد؟
    ارجمند: ليسانس‌ بازيگري‌ام‌ را از دانشگاه‌ آزادگرفتم‌ و اولين‌ كارم‌ هم‌ (باني‌ چاو)، كاري‌ ازاحمدرضا گرشاسبي‌ بود كه‌ سال‌ 73 پخش‌ شد.در واقع‌ كار حرفه‌ايي‌ام‌ از همان‌ زمان‌ آغاز شد وتا به‌ امروز كه‌ در خدمت‌ شما هستم‌ ادامه‌ دارد.
    خانواده‌ سبز: حرفه‌ ديگري‌ به‌ جز بازيگري‌داريد؟
    ارجمند: نه‌ متاسفانه‌.
    خانواده‌ سبز: چرا متاسفانه‌؟
    ارجمند:اگر شغل‌ ديگري‌ هم‌ داشتم‌، خوب‌ بودچون‌ اين‌ حرفه‌ اصلا امنيت‌ شغلي‌ ندارد; اما به‌ هرحال‌ بايد فكري‌ براي‌ آينده‌مان‌ انجام‌ دهيم‌، چراكه‌ روزها خيلي‌ سريع‌ مي‌گذرد و با چشم‌ برهم‌زدني‌ مثل‌ باد عمرمان‌ مي‌گذرد.
    خانواده‌ سبز: شما در ژانر طنز جا افتاده‌ايد،حتي‌ كارهاي‌ جدي‌ هم‌ كه‌ انجام‌ مي‌دهيد،دست‌مايه‌ايي‌ از طنز را مي‌توان‌ در آن‌ ديد.خودتان‌ چنين‌ خواستيد يا كاملا اتفاقي‌ بوده‌است‌؟
    ارجمند:نه‌، حقيقتا خودم‌ اصلا فكر نمي‌كردم‌،بخواهم‌ در ژانر طنز كار كنم‌ و كاملا اتفاقي‌ بوده‌،مي‌توانم‌ بگويم‌ با (زيرآسمان‌ شهر) اين‌ روند آغازشد و پس‌ از آن‌ در بيشتر نقش‌هايي‌ كه‌ ايفا كردم‌اين‌ ژانر را با خود به‌ همراه‌ داشتم‌.
    خانواده‌ سبز: آيا شما هم‌ جزو كساني‌ هستيد كه‌از كودكي‌ دوست‌ داشتند، بازيگر شوند؟

    ارجمند: نه‌، از كودكي‌ موسيقي‌ را خيلي‌دوست‌ داشتم‌، پس‌ از ديدن‌ فيلم‌ (دندان‌ مار)ساخته‌ (مسعود كيميايي‌) تصميم‌ گرفتم‌ وارد اين‌حرفه‌ بشوم‌.
    خانواده‌سبز: و نقش‌ آنان‌ در پيشرفت‌ شماچگونه‌ بوده‌ است‌، اگر خاطره‌اي‌ از آن‌ زمان‌ به‌ياد داريد، برايمان‌ تعريف‌ كنيد؟
    ارجمند: من‌ هميشه‌ با آنان‌ مشورت‌ مي‌كردم‌،چه‌ در زمينه‌ تحصيلي‌ و چه‌ در زمينه‌ بازيگري‌،يادم‌ مي‌آيد سال‌ 83 كه‌ به‌ من‌ پيشنهاد بازي‌ ازطرف‌ آقاي‌ اسكندري‌ داده‌ شد، پدرم‌ و عمويم‌هر دو مرا براي‌ بازي‌ تشويق‌ كردند، تا همين‌حد...
    خانواده‌ سبز: عموي‌ شما نمي‌گويد كه‌ چرا درقالب‌هاي‌ طنز زياد بازي‌ مي‌كنيد؟
    ارجمند: نه‌، چرا كه‌ طنز هم‌ نوعي‌ بازي‌ است‌،اتفاقا خوشحال‌ هم‌ هستند كه‌ من‌ توانستم‌ در اين‌قالب‌ جا بيفتم‌، البته‌ بايد به‌ اين‌ نكته‌ توجه‌ كرد كه‌آن‌ زمان‌ من‌ بيشتر انتخاب‌ مي‌شدم‌، اما حالاخودم‌ نقش‌هايم‌ را انتخاب‌ مي‌كنم‌.
    خانواده‌ سبز: چند كار تلويزيوني‌، سينمايي‌ وتئاتر در كارنامه‌ كاري‌تان‌ ديده‌ مي‌شود؟
    ارجمند: 30 كار تلويزيوني‌، 5 كار سينمايي‌ واز كودكي‌ هم‌ كه‌ زير نظر پدرم‌ كار تئاتر انجام‌داده‌ام‌. پدرم‌ هم‌ از كودكي‌ كار تئاتر كرده‌ بود واز تجربيات‌ فراواني‌ بهره‌مند بود، به‌ همين‌ خاطرمرا كاملا با اين‌ حرفه‌ آشنا ساخت‌ و من‌ به‌ طور زيربنايي‌ با اين‌ حرفه‌ آشنا شدم‌ و از تجربيات‌ پدر وعمويم‌ به‌طور كامل‌ استفاده‌ كردم‌.
    خانواده‌ سبز: در سينما چرا كم‌ فعاليت‌مي‌كنيد؟
    ارجمند: كاملا مشخص‌ است‌، چرا كه‌ بيشترپيشنهاد تلويزيوني‌ دارم‌.
    خانواده‌ سبز: تحت‌ تاثير كدام‌ يك‌ ازهنرپيشه‌هاي‌ ايراني‌ بيشتر قرار گرفته‌ايد؟
    ارجمند: من‌ در تئاتر از پدرم‌ خيلي‌ تاثيرگرفته‌ام‌ و همين‌طور از (سعيد پورصميمي‌)، درايران‌ هنرپيشه‌ خوب‌ خيلي‌ داريم‌، مانند استادانتظامي‌، پرويز پرستويي‌، فرخ‌نژاد و...
    خانواده‌ سبز: آرزوي‌ دست‌ نيافتني‌ شماچيست‌؟
    ارجمند: زياد آدم‌ آرزوپروري‌ نيستم‌، ولي‌ كاردست‌ نيافته‌ و انجام‌ نشده‌ زياد دارم‌، به‌ نظرم‌انسان‌ها بايد با واقعيت‌ زندگي‌ كنند، چرا كه‌آرزوهاي‌ خيالي‌ آنان‌ را از واقعيت‌ دور مي‌سازد.
    خانواده‌ سبز: اگر دوباره‌ متولد مي‌شديد بازهم‌ همين‌ حرفه‌ را براي‌ خود انتخاب‌ مي‌كرديد؟
    ارجمند: واقعيت‌ اين‌ است‌ كه‌ خانواده‌ من‌ درجريان‌ اين‌ حرفه‌ خيلي‌ موثر بودند، اگر در همين‌خانواده‌ به‌ دنيا مي‌آمدم‌، قطعا دوباره‌ بازيگرمي‌شدم‌، چرا كه‌ مشوق‌هاي‌ خوبي‌ به‌ نام‌ خانواده‌داشتم‌.
    خانواده‌ سبز: اهل‌ كتاب‌ خواندن‌ و مطالعه‌ هم‌هستيد؟
    ارجمند: بله‌، خيلي‌ زياد. بيشتر هم‌ دوست‌دارم‌ نمايشنامه‌ بخوانم‌، چرا كه‌ بازيگر بايدمطالعات‌ زيادي‌ داشته‌ باشد تا بتواند در هر نقشي‌،ايفاي‌ نقش‌ كند و اين‌ تنها به‌ مطالعه‌ و تحقيق‌بستگي‌ دارد.

    خانواده‌ سبز: راستي‌ يك‌ قسمت‌ هم‌ در(شب‌هاي‌ برره‌) بازي‌ كرديد، در مورد اين‌ كارچه‌ مي‌گوييد؟
    ارجمند: تا قبل‌ از آن‌، با (مهران‌ مديري‌) كارنكرده‌ بودم‌، او واقعا يك‌ فرد استثنايي‌ است‌، من‌از طريق‌ دوست‌ خوبم‌ (سيامك‌ انصاري‌) وارداين‌ برنامه‌ شدم‌ و آنقدر هم‌ لذت‌ بردم‌ كه‌ به‌ هيچ‌عنوان‌ صحبت‌ مادي‌ نكردم‌ و افتخاري‌ ايفاي‌ نقش‌كردم‌.
    خانواده‌ سبز: آن‌ طور كه‌ شنيديم‌، شما باسيامك‌ انصاري‌ در دانشكده‌ هم‌كلاس‌ بوديد؟
    ارجمند: بله‌، اما تنها سيامك‌ نبود، حميدگودرزي‌، بهناز جعفري‌، عارف‌ لرستاني‌، كامبيزديرباز و خيلي‌هاي‌ ديگر كه‌ حالا حضور ذهن‌ندارم‌، خوشحالم‌ كه‌ همه‌ آنها توانستند در كارشان‌موفق‌ شوند.
    خانواده‌ سبز: شما از جمله‌ جواناني‌ هستيد كه‌در سال‌هاي‌ اخير در بازيگري‌ به‌ موفقيت‌رسيده‌ايد، مي‌خواهيم‌ از شما بپرسيم‌ نظرتان‌ درمورد جوان‌ ايراني‌ چيست‌؟ و به‌ طور كلي‌ كمي‌ دررابطه‌ با نسل‌ سومي‌ها براي‌ ما توضيح‌ بدهيد.
    ارجمند: اجازه‌ بدهيد ابتدا به‌ نكته‌اي‌ اشاره‌كنم‌ و آن‌ اين‌ است‌ كه‌ من‌ اعتقاد دارم‌ دانش‌ واستعداد ايراني‌ در هيچ‌ كجاي‌ دنيا نيست‌، يعني‌وجود ندارد، در سال‌هاي‌ اخير ديديم‌ كه‌ افرادموفقي‌ در كشور ظهور كردند كه‌ اين‌ نشان‌ از دانش‌ايراني‌ است‌، هم‌ اكنون‌ در سراسر جهان‌، ازنخبگان‌ ايراني‌ به‌ نحو احسن‌ استفاده‌ مي‌كنند كه‌اي‌ كاش‌ ما امكاناتي‌ براي‌ آنان‌ در نظر مي‌گرفتيم‌تا آنان‌ در ايران‌، سرزمين‌ مادري‌شان‌ مشغول‌ به‌فعاليت‌ شوند.
    همان‌ طور كه‌ مي‌دانيد، در ماه‌هاي‌ اخير،بحث‌ و جدل‌هاي‌ زيادي‌ در رابطه‌ با انرژي‌هسته‌اي‌ در ايران‌ بود، دول‌ غربي‌ ناراحت‌ هستندكه‌ ما چرا بايد خودمان‌ در اين‌ عرصه‌ به‌ فن‌ آوري‌هسته‌اي‌ برسيم‌، آنان‌ مي‌ترسند كه‌ اين‌ دانش‌ راجوان‌ ايراني‌ داشته‌ باشد و خوشحالم‌ كه‌ سرانجام‌برنده‌ اين‌ جدال‌ ما بوديم‌، يعني‌ ايران‌.... حرف‌من‌ اين‌ است‌ كه‌ علي‌رغم‌ سوء تبليغاتي‌ كه‌ طي‌ اين‌سال‌ها عليه‌ ايران‌ و جوان‌ ايراني‌ مي‌شود، ماپيشرفت‌ خوبي‌ داشتيم‌ و اين‌ نشان‌ از موفق‌ بودن‌ايراني‌ و ايران‌ است‌، البته‌ قبول‌ دارم‌ كه‌ امكانات‌ما بايد بيشتر شود كه‌ به‌ اميد پروردگار مسئولين‌ اين‌كار را بهتر از گذشته‌ انجام‌ خواهند داد و امكانات‌را براي‌ جوان‌ ايراني‌ فراهم‌ مي‌كنند.
    خانواده‌ سبز: به‌ نظر شما با مزه‌ترين‌ هنرپيشه‌ايراني‌ چه‌ كسي‌ است‌؟
    ارجمند: خيلي‌ها را دوست‌ دارم‌. مهران‌مديري‌، مهران‌ غفوريان‌، جواد رضويان‌، رضاشفيعي‌جم‌ و سيامك‌ انصاري‌ كه‌ به‌ نظر من‌ درمجموعه‌ (شب‌هاي‌ برره‌) بهترين‌ بازي‌ را ارائه‌داده‌ است‌.
    خانواده‌ سبز: خودتان‌ خارج‌ از فضاي‌ كار آدم‌شوخ‌طبعي‌ هستيد؟
    ارجمند: شيطنت‌ دارم‌...
    خانواده‌ سبز: دوران‌ كودكي‌ هم‌ خيلي‌شيطنت‌ مي‌كرديد؟
    ارجمند: نه‌، اصلا! اتفاقا بچه‌ آرامي‌ بودم‌.
    خانواده‌ سبز: اهل‌ تماشاكردن‌ فوتبال‌ هم‌هستيد؟
    ارجمند: من‌ به‌ تماشاي‌ فوتبال‌ اعتياد دارم‌.
    خانواده‌ سبز: قرمز يا آبي‌؟
    ارجمند: اصلا نپرسيد، چون‌ دوستان‌ بسيارخوبي‌ در هر دو تيم‌ دارم‌.
    خانواده‌ سبز: بزرگ‌ترين‌ بازيكن‌ فوتبال‌ايران‌؟
    ارجمند: بي‌شك‌، علي‌ دايي‌.
    خانواده‌ سبز: به‌ نظر شما اين‌ درست‌ است‌ كه‌اين‌ چنين‌ (برانكو) اين‌ روزها مورد حمله‌ قرارگيرد؟
    ارجمند: راستش‌ را بخواهيد، نه‌... من‌ برانكو راخيلي‌ دوست‌ دارم‌، بيشتر از همه‌ بخاطرشخصيتش‌ و او همين‌ شخصيت‌ را به‌ تيم‌ ملي‌انتقال‌ داد... او آرام‌ آرام‌ در دل‌ مردم‌ جا افتاد وبيشتر مردم‌ و طرفداران‌ فوتبال‌ او را دوست‌دارند، متاسفانه‌ يكي‌ از خصلت‌هاي‌ بد ما ايراني‌هااين‌ است‌ كه‌ گذشته‌ها را زود فراموش‌ مي‌كنيم‌ به‌خصوص‌ خوبي‌ها و حسنات‌ يك‌ فرد را... اگريادتان‌ باشد تا سال‌ 80 فوتبال‌ ملي‌ معطوف‌ شده‌بود به‌ استقلال‌ و پرسپوليس‌ و يا ديگر تيم‌هاي‌تهراني‌ و به‌ ندرت‌ از چند فوتبال‌ شهرستاني‌دعوت‌ به‌ عمل‌ مي‌آمد...اما با آمدن‌ (بلاژويچ‌) ودر كنار او (برانكو) كه‌ همان‌ زمان‌ به‌ او(پروفسور) لقب‌ داده‌ بودند، اين‌ ذهنيت‌ را درتيم‌ ملي‌ به‌وجود آورد كه‌ از سراسر ايران‌ به‌ تيم‌بازيكن‌ دعوت‌ شود و تيم‌هاي‌ شهرستاني‌ هم‌بازي‌هاي‌ ملي‌ را جدي‌ گرفتند. به‌ نظر من‌ برانكو وپيش‌ از وي‌، (بلاژويچ‌) به‌ فوتبال‌ شهرستان‌هاشخصيت‌ دادند و باعث‌ شدند تا آنان‌ خودشان‌ راباور كنند و اين‌ شخصيت‌ به‌ ليگ‌ هم‌ كشيده‌ شد.(برانكو) در فوتبال‌ ايران‌ يك‌ (اتفاق‌) بود.
    خانواده‌ سبز: بهترين‌ كاري‌ كه‌ در آن‌ بازي‌كرديد، به‌ نظر خودتان‌ كدام‌ فيلم‌ بود؟
    ارجمند: (مشق‌ عشق‌)، از نظر خودم‌ عالي‌ بود،پشت‌ كنكوري‌ها را هم‌ دوست‌ داشتم‌. من‌ در(مشق‌ عشق‌) به‌ جرات‌ مي‌توانم‌ بگويم‌ حتي‌ بيشتراز چهار سال‌ دانشكده‌ آموختم‌.
    خانواده‌ سبز: دوست‌ داريد در آينده‌ با چه‌كارگردان‌هايي‌ بيشتر كار كنيد؟
    ارجمند: حميد فرخ‌نژاد، بهرام‌ بهراميان‌ و اگرروزي‌ (حامد بهداد)، فيلمي‌ را بسازد! خيلي‌ دلم‌مي‌خواهد در آن‌ بازي‌ كنم‌، چون‌ بهدادفرازميني‌ فكر مي‌كند. او اصلا آدم‌ اين‌ زمين‌نيست‌.

    خانواده‌ سبز: راستش‌ را بگوييد، تافته‌ جدابافته‌ايد؟
    ارجمند: خير، هرگز. واقعا هيچ‌ وقت‌ اين‌ چنين‌نبودم‌. من‌ در اوج‌ كارم‌ در زير آسمان‌ شهر وپشت‌كنكوري‌ها هم‌ چنين‌ فكري‌ نكرده‌ام‌، چون‌از دوران‌ كودكي‌ آدم‌هايي‌ را كه‌ خيلي‌ شهرت‌داشتند، ديده‌ بودم‌ و به‌ نظرم‌ با بقيه‌ هيچ‌ فرقي‌نداشتند.
    خانواده‌ سبز: كار سختي‌ است‌ كه‌ هر زمان‌بخواهي‌، به‌ همه‌ اداي‌ احترام‌ كني‌، سوال‌ همه‌ راپاسخ‌ دهي‌ و ...؟
    ارجمند: نه‌، سخت‌ نيست‌، اين‌ قسمتي‌ از شغل‌ماست‌، سرمايه‌ ما همين‌ مردم‌ هستند، (مردم‌ اگرنباشند، ما هم‌ نيستيم‌.)، مردم‌ بايد باشند تا ما هم‌باشيم‌.
    خانواده‌ سبز: از تيم‌ واليبال‌ هنرمندان‌ و حضورخودتان‌ بگوييد؟
    ارجمند: من‌ حدود دو سال‌ است‌ كه‌ با اين‌ تيم‌همراه‌ شده‌ام‌ و خدا را شكر كه‌ در اين‌ تيم‌ فقط به‌خاطر كار خير همه‌ حضور دارند، اميدوارم‌ اين‌كارهاي‌ خير در زندگي‌ ما هم‌ اثري‌ مثبت‌ داشته‌باشد. جا دارد از مدير اين‌ تيم‌ امير طالبي‌ تشكرويژه‌اي‌ داشته‌ باشم‌، كه‌ طي‌ اين‌ مدت‌ زحمات‌زيادي‌ كشيد.
    خانواده‌ سبز: شنيديم‌ كه‌ گيتار هم‌ مي‌زنيد، تاچه‌ حد با اين‌ ساز آشنا هستيد؟
    ارجمند: من‌ تا حدي‌ گيتار مي‌نوازم‌، اما اين‌ به‌معني‌ آن‌ نيست‌ كه‌ حرفه‌اي‌ هستم‌، نه‌ به‌ هيچ‌عنوان‌... بد نيست‌ خبري‌ هم‌ از طريق‌ خانواده‌سبز در اختيار خوانندگان‌ بگذارم‌ و آن‌ اين‌ است‌كه‌ تا دو ماه‌ ديگر ضبط آلبوم‌ موسيقي‌ام‌ به‌ پايان‌مي‌رسد، تصميم‌ گرفتم‌ كه‌ براي‌ (اولين‌ و آخرين‌بار) چنين‌ كاري‌ انجام‌ دهم‌، تنظيم‌ آلبوم‌ من‌برعهده‌ (هومن‌ مير عابديني‌) است‌ كه‌ آهنگسازي‌تعدادي‌ از قطعات‌ آن‌ برعهده‌ خودم‌ است‌، چهارتا از اشعار اين‌ آلبوم‌ هم‌ توسط خودم‌ سروده‌شده‌ است‌.
    خانواده‌ سبز: و حرف‌ پاياني‌...
    ارجمند: با تشكر از شما و آرزوي‌ موفقيت‌ براي‌هموطنان‌ عزيزم‌ ضمن‌ اين‌ كه‌ آخرين‌ كارم‌، يك‌فيلم‌ 90 دقيقه‌اي‌ به‌ كارگرداني‌ (مريم‌ سعادت‌)است‌ كه‌ در همين‌ ماه‌ كليد خواهد خورد.

آهنگهای ویژه ی محرم

کویتی پور:(غریبانه)

01 - Track [24Kps] اسم اعظم

02 - Track [24Kps] سنگ می بارد

03 - Track [24Kps] غرق به خون

04 - Track [24Kps] ملکوت

05 - Track [24Kps] غریبانه

06 - Track [24Kps] رخصت دیدار

07 - Track [24Kps] چنگ دل

08 - Track [24Kps] گفتم کجا

احسان خواجه امیری

حبیب

مهدی عبدلی

باز هم کویتی پور(آهنگهای قدیمی تر)

عمه بابایم کجاست

غریبانه

چنگ دل

با تشکر بسیار فراوان از مجله ی خانواده ی سبز

با تشکر از پیامهاتون(چقدرم که پیام می زارید)

نظر یادت نره!!!!!!!!!!!!

+ نوشته شده در دوشنبه هفدهم بهمن 1384ساعت 21:36 توسط رضا |

سلام بر حسین-سینما-برره-نظرسنجی-گفت گو با محمد رضا فروتن-کویتی پور و...

به نام خداوند جان آفرین حکیم سخن بر زبان آفرین

سلام

نظر يادتون نره!!!!!!

فرا رسیدن ایام محرم را به تمام شیعیان تسلیت می گویم

به همین دلیل کمی تغیرات در وبلاگ به وجود آمده. من سعی کردم با مطالب بیشتر جای خالی آهنگ را پر کنم.

سلام بر حسین

یا ابالفضل